Walvissen, mountains, jumps, sea etc... GREAT TIME NZ, part one

Buenos diaz!

 

Hoe bevalt de lente? Lopen de lammetjes al in de wei?

 

Ik zeg het maar heel eerlijk, ik begin aan dit barre sterke verhaal met tegenzin. Maar mijn fout aangezien ik al een aantal weken geen sterk verhaal heb geplaatst, maar toch een hele hoop beleeft heb moet ik de schade weer in halen.

 

Maar ik maak er het beste van. En niet verkeerd al zeg ik het zelf. Ik schrijf het verhaal nu in het klad in de zon, blauwe lucht, palmbomen met naast me een te koel zwembad. Met daarin een meisje zwemmend die een rijke fantasie heeft over sharks in het zwembad en dat ze die moet gaan voeren.

 

Ja, ja ik ben 11 april weer in het paradijs van Gea en Bob in Sydney beland, waar ik een half jaar terug ook begonnen ben. Ik voel me weer helemaal thuis en menig herrinnering komt weer boven van mijn fantastisch tijd in Coogee eo. TOPTIJD!

 

Maar ik ben zeker New Zealand nog niet vergeten. Wat heb ik een goed weer gehad, van de drie maanden dat ik daar was heeft het maar 2,5 week geregent, waarvan ik twee weken binnen aan het schilderen was op camping Kaitoki en er is nooit een dag regen gevallen als ik iets wilde ondernemen. Alleen maar toen wij (Boaz en Christa en ik) onderweg waren in de auto. De weergoden waren met mij en de kiwische Jan Pelleboer zat toch vaak naast het potje te piezen met z'n weatherforecast.

 

Als je in NZ je net gewassen kleren buiten hangt zijn ze binnen een uur droog en moet je ze binnen halen voor het verkleuren vanwege de felle zon.

Met de kou viel het ook wel mee (gemiddeld 18 graden). Je had eerder zonnebrand nodig! Kortom, WAT HEEFT ANJA HET WEER GETROFFEN MET HET WEER!

 

Het enigste wat ik qua kleding heb uitgegeven, is een nieuwe spijkerbroek van het merk 'lucky you'! Maar echt mijn oude replay gebleekte spijkerbroek had ik dan ook al 4x bij genaaid met naald en draad. Dus mijn backpack weegt nog steeds 17 kilo.

 

De NZse geld koers werkt ook in het voordeel, aan het begin was hij 58 eurocent voor 1 dollar en op het einde 48 eurocent. Alle beetjes helpen nietwaar!

 

De mentaliteit van de kiwis vond ik over het algemeen wel gastvrij, nodigen je zo uit bij hun thuis. Bij elk hostel waar we kwamen was er vaak gratis veggiesoup (groentesoep) om 18 uur. De een met iets meer peper als de ander. Hot hot hot!

De meeste hostels hadden een gratis spa pool en sommige zelfs nog een gratis ontbijt of sauna. Een overnachting in een hostel was gemiddeld 22 dollar.

De gemiddelde reisafstand in NZ is 4 uur van bijvoorbeeld mt cook naar Christchurch. Daarin tegen verandert ook het landschap met het uur, dan weer rotsen, dan weer bergen en dan weer een grote kudde met schapen. Daar barst het hier echt van. De verhouding inwoner schaap is 1 op 10. En dat terwijl je 4 miljoen inwoners hebt, in een land dat 11x zo groot is als NL. Wij Hollanders zouden dus elk een eigen schaap hebben. Beeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeehhhhhhhhhhhhhhhhh

 

Maar wat heb je nou de laatste weken uitgevreten Anja Snoek? Vraag je je dat af of niet, ben je alweer de krant aan het lezen of GTST aan het kijken of moet je die vervelende collega weer te woord staan of nee, je bent in slaap gevallen...

 

Een korte samenvatting; geklautert, gespot, gelopen, gefeest, gedumpt en gejumpt. Now you know al important things!

 

28 en 29 maart waren de dagen van de gletsjers, Franz Jozef en Fox aan de westkust van het zuider eiland. Nergens liggen ze zo dichtbij de zee. Het einde van de gletsjer, ziet er smoothsig uit, net vandat harde natte vieze grondkleurige sneeuw en een hoop stenen langs de rivier. Bij Fox hebben wij (Boaz, Christa en ik) alleen tot de gletsjer gelopen. Terwijl wij op de Franz Jozef n hele dag (van 8-16 uur) geklimt en geklautert hebben met een groep van 10 mensen, waarvan 5 Nederlanders, waarvan er 4 uit Rotterdam kwamen. Het barst er ook van, waar je ook bent ter wereld!

Onder begeleiding van Russel onze gids, die voor ons de treden uithakte (vers van de pers), klauterde je langs super mooie ijsblauwijs (nu weet ik waar het woord vandaan komt), grote diepe ijsgleuven en steile ijssneeuwwanden.

Echt heel mooi en bijzonder om te ervaren. Ook om weer wanten te dragen, herrinneringen aan de goede oude kindertijd met dikke pakken sneeuw aan de Middenweg.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De volgende dag weer doorcrossen naar Queenstown. Onderweg een tussenstop want de herft breekt door. Hierdoor hebben de bomen prachtige geel/rode herfstkleuren. Raar he en bij jullie is het lente?!!

 

Het koude Queenstown ligt aan een groot meer en ziet er echt uit als een skidorpje met een gondel en wintersportzaken en het was ook erg koud toen het zonnetje achter de bergen verdween. 's Avonds stappen met Boaz en Michel (AMS-er die daar studeert). Al gauw dropen de jongens af en knalden Christa en ik nog even door tot in de vroege uurtjes om blauwe kaarten uit te delen in de worldbar en debajo.

 

Om 9 uur weer fris en fruitig??! In de auto op naar Milford Sounds. Milford Sounds is een 22 km lang fjord met de 1692 meter hoge worldfamous Mitre Peak (zie foto hieronder). Aangezien in Milford 6 meter regen per jaar valt, waren we een beetje huiverig voor het weer, maar het zonnetje scheen.

Wij vaarden zo'n 2,25 uur met red boat cruises langs het mooie rotsgebergte, een dolfijntje, zeeleeuwen die lagen te slapen op de rots en pinquins die in de gleuven van de rotsen zaten. De bootchauf presteerde het nog om de boot even onder de Bowenfalls (waterval) te parkeren. Beetje natjes, maar wel mooi Japanner plaatjes.

 

 

 

 

 

Vervolgens een underwater exploration in het observatiehuis op het fjord. Tube anemonen, mossels, vanable triplefins en nog mooi ander onderwaterschoon op zo'n 10,5 meter diepte van het fjord.

 

Een mooie cruise met 3 voor de prijs van 1, omdat Boaz zijn collega daar in de keuken had gewerkt. Nie verkeerd!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Terug naar het Hollyford camp waar wij twee nachten verbleven. Een superplek, afgezien van de sandflies dan. Back to the 30ties in een houten hutje bij de rivier, koken en stoken (totdat het binnen blauw zag ha ha) op het houten kolenoventje.

Kaarsjes aan want om 22 uur ging de aggregaat uit en is er geen stroom meer tot 18 uur 's avonds. Dan op zoek naar glowworms, wormen die ligt geven in het donker. Leuk gezicht!

Het echtpaar van het kamp waren heel gastvrij en hadden en souvenierswinkeltje en konden je echt van alles vertellen over de natuur en de omgeving.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 2 april liet Boaz weten dat hij niet meer met ons verder wilde reizen. Doordat Christa niet aan zijn liefdesverwachtingen kon voldoen. Hij zei dat hij verliefd was en doldwaze Christa was daar nog niet aan toe. Dit leidde tot wat stemmingswisselingen bij Boaz wat ik niet altijd trok, werd er zelfs chagerijnig van en dat kon ik niet meer van mezelf sinds 5 maanden. Maar goed wij hebben het uitgepraat en Boaz ging er vandoor met de auto naar Christchurch en dropte ons in Queenstown.

Op hoe kan het dan ook anders de Sydneystreet (waar wij elkaar hebben ontmoet) bij Bungi backpackers.

 

Bungi backpackers, dus je raadt het al de volgende dag moest er natuurlijk gebungyjumpt worden. Maar hoe komen wij daar? Hitchhiken, alias liften, met een bordje Dunedin in je hand aan de weg gaan staan want samen staan we sterk (in mijn eentje zou ik het nooit doen) maar al zoveel goede verhalen gehoord van andere backpackers en mijn beschermengel is natuurlijk ook altijd bij me. We gaan het zeker niet doen in OZ.

 

En wie stopte daar.... Het was Joel, een Canadees, die Christa donderdagavond had gesproken tijdens het stappen. Ideaal, een bekende dus wij in zijn stationwagen, vette speakers met de vetste trance platen. Dan kregen we echt weer zin om n dance valley te houden tussen die reusachtige bergen met besneeuwde bergtoppen. Supersound!

Lion Joel was ook wel spontaan in voor een bungyjump van de wereldseerste echte 43 meter hoge Kawarau brug. En het was FANTASTISCH!

 

Op de brug staan voeten vast aanelkaar, gewoon al willen springen en dan zegt de organisator dat ik eerst moet wachten tot hij tot 5 heeft geteld, dat verhoogde de adreline kick nog even meer en dan springen en met een waterdip tot je middel het uitgillen van de superkick dat het je geeft. GAAF.

(En dat alles nog gefilmd met mijn canon, de film is onderweg naar NL)

 

Toen even droge kleren aan en toen toch maar besloten om mee te cruisen met Joel naar Mt Cook ipv Dunedin. Bij Mt Cook aangekomen, was er geen Mt Cook te zien. Het zag wit van het water. Maar de volgende dag (4 april) scheen het zonnetje en was de top van Mt Cook goed te zien. De trail naar Kea point gedaan. Al1 ditmaal geen Kea gezien. De kea is een papegaaiachtige die het rubber kan eten van je ruiten en valt je autobanden aan. We hebben ze gespot bij de Homer Tunnel, als je in de richting van Milford Sound gaat. Zo gelachen, ze zaten op de auto op de parkeerplaats. Toen kwam er een bus met Aziaten langs, die om de auto heen gingen staan om de Keas te fotograferen. Stel je voor een 15tal japanners om een klein wit autootje, dat moest dus gefotografeerd worden, komisch gezicht.

 

Maar goed waar waren we gebleven. Na de track naar de Tasman glacier en zijn blauwe meren, die toch echt groen waren, vertrokken we weer al swingend in de auto naar Christchurch. Joel de chauf werkte 4 maanden van het jaar in Tasmanie en de andere helft van het jaar in Canada waar hij visboottrips organiseerde.. In Tasmanie organiseerde hij mountainbiketours van een aantal dagen. En ik heb toen ik in Tasmanie was nog zo in dubio gezeten om het te gaan doen maar toch niet gedaan. Anders had ik hem waarschijnlijk wel tegengekomen.

 

Eenmaal in Christchurch aangekomen, voel het weer heerlijk zoveel mensen op straat, lekker druk, een boost energy kwam er vrij. Na een overnachting in Charlie B backpackers vloog Joel weer terug naar Tassie en wij gingen met de bus en onze zware backpack naar het begin van de snelweg. Stonden wij daar weer aan de kant van de weg met ons zelfgemaakte bordje van karton met de naam.. Kaikoura

 

Alleen onze handbagage in het zicht en na 45 minuten stopte er een truck met trailer met gierende banden. Hij was op weg naar Picton en vond het wel gezellig als wij meereden. Hij vertelde veel over de omgeving en zijn beroep als trucker en natuurlijk stak hij z'n hand op naar elke trucker die hij passeerde. Met de vlam in de pijp!!

Hoe hij heette ben ik vergeten maar hij zette ons netjes af in Kaikoura. Kaikoura ligt aan de oostkust van New Zealand en nu tip tap top mijn pen is op.....

 

 

to be continued...... read part two

xxx

Anja

 

ps er staan nog meer foto's in het fotoalbum

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer