volcano pacaya

Volcano Pacaya

 

Jopper de pop ben je weer klaar voor een nieuw verhaal.... thee gezet met een lekkere boterham met kaas, wat zou deze chikaas die graag lusten...

Brilletje op, Mats een schone luier, tweeling die zich effe rustig moet houden in de buik of Kim en Dani in bed... want....

 

Yepper de pep na 6 weken in Antigua op ons reet te hebben zetten was het tijd om iets te ondernemen, ja en eindelijk eens die vulkaan te beklimmen. De trekpleister, iets wat ik nog nooit van dicht bij had gezien, wel in Bali langsgereden met de auto en meerdere malen hier in Guatemala of langsgevaren of gechickenbust.

 

Keith, was de motivatie om te gaan, gezellig gezelschap van een f**king Irish uit Dublin, die ook al veel heel gezien van de wereld, Australie, New Zealand, Africa. Geen slijmie boy maar grappig en met vriendin die hij trouw blijft, waar de vele latinos een voorbeeld aan kunnen nemen. Keith is een medestudent op school (4 weken Spaanse les, vrijdag afgerond) maar uhhh ik dwaal een beetje af of vind je dit een goede inleiding.

 

 

 

26 juli 2008 na een gringo hamburger eten bij een vriend van Charlie, van maar liefst 30 quetzales maar wat was hij wauw lekker, om half 2 in de middag op weg naar het bookingskantoor en voor 85 Q (waarvan 40 Q entree voor het park) zon 1,5 uur (25 km) op weg naar volcano Pacaya.

Een van de drie (volcano Fuego en Aqua) rondom Antigua en Guatemala city.

 

Volcano Pacaya is 2552 meter hoog en nog heeft nog steeds constante errupties, maar de laatste grote lavastroom was in 2006. Je kan nog goed de stroom zien, van het verkoolde lava.

 

Met een steile klim van 2,5 km (1,5 uur), een stok bij de hand 3 voor 5Q gekocht van kinderen en leuke gesprekken met Hinke (uit Amsterdam en heeft gestudeerd in Buenos Aires, wil ik toch echt heel graag heen in Argentinie) en Keith ging de tocht op deze stralende dag snel voorbij. Onderweg kom je paarden tegen met mannetjes die je vertellen dat het nog een eind is en of je niet hun paard wil huren maar nee te voet en uitzicht over Guatemala city (zo inmens groot), volcano Agua (eens van de andere kant te zien dan van ons huis) en lake Amatitlan.

 

En dan eenmaal boven aangekomen in je shirtje voel je de wind en al je de berg op loop zie je in ene over het randje een zwarte vlakte. WAUW!!! Zo bijzonder om te zien, nog nooit gezien.

 

Dan over de verkoolde stroom, krakend onder je voeten, zo broos, zo krokant... daar komen de krakelingen van zeker op zoek naar de plek om mashmellows (spekjes) te eten.

Helaas geen lavastroom, zoals wij deze wel hadden gezien op de fotos van Lina maar dat mocht de pret niet drukken.

Een takje gevonden mashmellow eraan en naast de andere toeristen (veelal Amerikanen en Nederlanders die rustig in een wit bloesje gaan klimmen) heerlijk de mashmellow laten smelten in het gat, voor je het weet stond het takje in de fik.

Een inmense hitte komt eruit zon gat. Echt je handen voor je gezicht om je te beschermen voor de hitte, die er van afkomt of een foto te maken. Wel heerlijk warm met het windje on top, maar vaak echt te heet om er lang te staan.

 

Uitzicht op een andere vulkaan, je bent boven de wolken, zo mooi!

Even een plaatje laten schieten maar ach staat er weer zon toerist achter ons,jij kijkt even vriendelijk om, want wanneer zal ze weg gaan, blijkt het warempel het meisje te zijn met wie wij Spaanse les hebben gehad in San Pedro. Lachen zo hoog op de top!

 

De camera draaide weer volop met de mashmellowfilmpjes, das even wat anders dan mashmellow laten smelten op een kampvuur in de outback in Australie.

 

Rennen een eruptie...................... ha ha wauw dat zou toch bizar zijn, dat gebeurde natuurlijk niet. Lava schijnt ook niet zo heel snel te stromen, volgens Keith, de Aries, 8 april, die toch wel veel van de natuur weet.

 

Gewoon een raar idee, dat een paar meter onder je voeten het zo heet is.

 

De zon ging bijna onder dus onze nam ons weer mee naar beneden, ach nou ja of hij nou zo oplettend was. Tijdens een tussenstop zatten Keith en ik gezellig te kletsen op een bankje in het donker en toen we effe omkeken was de groep al verdwenen, wij er achter aan zonder zaklamp maar hoeps weer een afstapje, wie gaat ervoor, wie gaat er als eerst in de paardenstront vallen. Lachen, gieren, brullen...

Met een mooi verhaal onderweg over zijn zus die zeepsop had ingeslikt toen ze aan het bellen blazen was en dat al bubbelend aan haar moeder ging vertellen. Funny Irish!

 

Rond een uurtje of 21 uur weer terug in Antigua, stijf maar ZEKER voldaan!

 

 

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer