Vliegensvlug part one

Vliegensvlug door de weken heen

in Hoi An…

 

part one

 

Ziek en zeer.

Altijd is kortjakje ziek, midden in de week maar ‘s zondags niet. Nou deze vlieger ging voor Annie niet op. Eigenlijk is het de hele tijd goed gedaan en nu moest Annie het bezuren. In het weekend van 24 maart en het daarop volgende weekend had Annie huisarrest.

Het eerste weekend, koorts, snotneus, hoofdpijn en zere keel. Toch besloten om even les te geven en na te les waren oma en mijn VN moeder bezorgt. Een liefdevolle hug van oma en moeders smeerde mij in met olie, van slapen tot aan nek. Erg lief.

Op bed gekluisterd kwam Nitsan af en toe even kijken en Linh had rijstsoep voor mij gekocht. Erg lief, de gezusters!

 

Het tweede weekend was helemaal dramatisch. Ik ging vrijdag 30 maart bij Lung en zijn familie eten, na een Engels lesje. Echt heerlijk, de beste kok van heel Vietnam, squid, prawns etc en ze bleven mijn bakje maar vullen. Toen moest ik naar het toilet. Ik poep normaal nooit bij mensen thuis maar nu moest ik echt. Ha, ha!! Het was weer zo’n gat en toen wilde mijn drol niet doorspoelen. Ik maar spoelen met emmers water maar nee hij leek wel zwembandjes te hebben.

O, jee wat nou? Gelukkig kwam Linh van Hans op bezoek dus ik haar maar even uitleggen dat er nog een cadeautje lag in het toilet. De familie moest lachen en zij dat er gewoon een tap (kraantje met switch) aan de muur zat om het toilet door te flushen. Dus oke ik weer terug en inderdaad, 10 emmertjes water halen was voor niets geweest.

 

Ik ging weer op de stoel zitten, kreeg ik daar inene toch steken in mijn buik. Ik moet hier weg dacht ik, voel me niet lekker, dus zo snel als ik kon, zonder de gastvrouw te bedanken op mijn mountainbike ervandoor. En onderweg dacht ik o nee… ik moet onwijs nodig poepen… en het hotel is zo ver weg… Het is donker maar ik fiets op een straat met allemaal huizen, bekende huizen!! Wat nu… AHHH..

En gelukkig was daar een zijstraatje, waar vervolgens een hevige thunderstorm aanwezig was, schumacher was weer in de race!! Ha ha snel broek omhoog toen een scooter voorbij kwam en Hello zei. OEFff gelukkig geen bekende.

Huisarrest in het weekend!

 

Visa

Jeetje wat is Vietnam toch ongelofelijk ingewikkeld en eigen regels verzinnend. Het geen blijkt wel weer toen ik mijn visa wilde verlengen voor de tweede keer. De eerste keer had ik het verlengd in Nha Trang en zei vertellen mij dat het mogelijk was om het nog een tweede keer te doen. Ik moest alleen meer betalen maar ach ja dat neem ik voor lief inmiddels in Vietnam.

 

Nitsan en Anja peinzen onder het genot van een vegetarisch gerecht bij Linh over het visum.

 

Dus Anja vol enthousiasme naar een bookingoffice in Hoi An en ja hoor het kon geregeld worden door hem. Nou mooi niet, de customs zij vrolijk in Hoi An, Dag An! U moet Vietnam verlaten. Lekker zuur, dat vertellen ze mij 26 maart terwijl mijn visa 1 april verloopt en ik had nog zoveel te doen.

 

Geef nooit op zij Nitsan en via de Salsaclub dan maar proberen. Aangezien daar de werknemers ook al drie jaar op een holidayvisum bezig zijn. Raar maar waar! Eind goed al goed dacht ik. Hij naar de customs en nee hoor, leave Vietnam.

Nitsan had weer een adresje in Saigon, dus daar heen gebeld of het kon of niet en natuurlijk zeiden zij ook ja, dus ik mocht mijn paspoort opsturen. Toch wantrouwend en spannend want de tijd drong en als het nu niet kon, dan moest ik een dikke boete betalen wegens het overschreiden van mijn visum. 30 maart belde het kantoor in Saigon en inderdaad het kon niet verlengd worden. O jee wat nou.. maar er was een nieuwe regel je moest je paspoort verlengen in de plaats waar je het het eerste had gedaan. Ze stuurde dus iemand met mijn paspoort naar Nha Trang om het te verlengen. Phhhhh… Top, maar ik was pas echt blij toen ik mijn paspoort via Linh in mijn handen kreeg gedrukt met het dure, lullige kleine stempeltje van 32 dollar. Maar joepie de poepie ik mag tot 1 mei blijven in Vietnam!!

 

And…

 

I cannot make my days longer so I strive to make them better

 

India

Wist je dat India 1 biljoen inwoners telt. Jemig de pemig, die heb ik mij laten vertellen door Nitya (6april 1980). Die op een congres was voor scientist in Hoi An en studeert in Singapore.

 

Nitsan, Anja, Nitya en Xoa, drinking Indian Lassi

 

Weeshuis

28 maart een bezoekje gebracht aan het andere weeshuis in Hoi An met gehandicapte kinderen. Ik mocht al snel aan het werk, want het is me met de paplepel ingegoten om te verzorgen dus met de paplepel aan de slag en aanpappen met de kids.

Een vrolijk een kleurrijk weeshuis. Twee uur lang gespeeld met de kinderen van tennis tot een hug. Een pientere jongen vond mijn camera wel aardig en begon leuke foto’s te maken. Heel knap met zijn spasmes. Twee meiden deden er vrijwilligerswerk, ze zeiden denk ik bewust niet veel, alle aandacht ging naar de kinderen en zo hoort het ook.

 

www.kianh.org.uk, met dank aan de onderstaande fotograaf

 

Shop untill you drop

Maar liefst 24 kilo is onderweg naar Les Pay Bays. Echt zoveel kleding laten maken om de kledingkosten in Nederland tot een minimum te beperken. Van winterjas tot horen, zien en zwijgen. I just couldn’t get enough!

 

een kleurrijk geheel toch? Even a dress to impress

 

Teachers, She Vietnamese teacher, me??

 

O, ja de white buom is even in Hoi An always there

 

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer