the day after silence

THE DAY AFTER SILENCE

 

No more rules..

 

Natuurlijk al vroeg wakker, zaten gewoon in dat ritme, dus om half 7 stond ik mijn blanket te wassen en had ik gedoucht. De was van de waslijn afhalen.

Heel apart gevoel van binnen.... Ik kon het eerst niet omschrijven maar het was rust inside. Wauw niet verwacht dat ik dat zou behalen. KICK!

Dharmma is a mirror

To understand ourselves and know ourselves, so no selfignorance

 

Op naar de informationdesk voor een foodticket van 30 Baht om te kunnen ontbijten en de anderen te ontmoeten. Nigel was alweer present op de schommelstoel en daar kwam ook de Nederlandse jongen aangelopen van de overwinning op de fobieen. Even gezegd dat ik hem de beste vond van het hele retreat en dat ik echt onwijs trots op hem ben dat hij dit heeft weten te bereiken door te letten op zijn ademhaling en te mediteren.

Nog een foto met mijn favouriete non voor het ontbijt en toen ontbijten en praten met Sharon (toen pas wist ik hoe ze heette), de yogateacher.

Zij vertelde mij ook weer heel eerlijk dat zij bij onze eerste ontmoeting, dag voor de start van het retreat, vond dat ik een strak en gespannen gezicht had. Ze had het gevoel dat ze voor mij moest oppassen en mij moest ontwijken. Ze bemerkte dat ik de vierde dag van het retreat smilde, openbrak naar haar idee. Ik vertelde van mijn fronsspier tussen mijn wenkbrauwen en zij reageerde heel mooi hierop, heel leerzaam voor mij. Je bent je bewust van deze tension in de spier, dus doe er dan iets mee en laat het ontspannen. Heel leerzaam en daar ga ik dus nu aan werken! Thanks Sharon!

4 Dutchies, Sharon en een onbekende dreadboy van de Rainbowclub

Ook kennis gemaakt met de kiwi girl. Iedereen had het toch elk op een andere manier beleefd, heel waardevol om dit uit te wisselen.

Mooi hoe open je kunt zijn over je gevoelens. Je kent elkaar eigenlijk helemaal niet maar toch ook wel omdat je elkaar elke dag ziet.

Ook heel opvallend vond ik het om te bemerken, dat je toch een soort van stilte miste en dat heel veel mensen praten maar eigenlijk niets zeggen dat belangrijk is. Het is meer een uiting van expressie.

De Thaise lady vertelde over hoe je nu selectief ging zoeken naar woorden om geen poep te praten maar te gelijkertijd praatte ze honderduit over de overleden oud koning en zijn botten op de monastery. Ik denk dat zij haar rust niet heeft gevonden.

Met de kiwigirl en Sharon afgesproken in Bangkok, de 13de om samen te eten, boekjes over Dhamma in ontvangst genomen en een donatie geschonken van 1000 Baht voor de monastery. Het voelde wel raar om weg te gaan maar Christa en ik hadden alweer dezelfde gedachtes om te gaan hitchhiken naar Bangkok.

Na een half uur naast de snelweg, kregen wij een lift in een luxe auto met tv en een net uitziende Thai, die geen English sprak, dus met de zinnen en woorden achter in de lonely planet, probeerde wij nog enigzins uit te leggen waar wij waren geweest. Heerlijk relax om weer muziek (nadat wel vanmorgen mr. brightside en Shannon Noll even op de speakers was gezet door Christa en door de dorm galmde) te horen en een keer niet in slaap te vallen in de auto. Ik had immers zoveel geslapen deze week, ha ha!

Z'n lunch betaalt en van 12 tot 18 uur bij hem in de auto gezeten naar een plaats in Thailand nog voor Bangkok. Hij ging tot daar (because he loved christa ha ha) en toen ik op zoek ging naar een tolk, die hem wilde duidelijk maken dat wij vanaf zijn eindbestemming wel met de taxi verder gingen, kregen wij weer spontaan een lift aangeboden achter in de pick up van een familie tot zo'n 15 minuten voor Bangkok en aldaar weer met de taxi naar my my guesthouse.

Normaal valt het drukke Bangkok mij gelijk aan maar dit keer bleef bassie houd je rustig rustig rustig, houd je rustig kalm stil!

Sta ik bij de balie van het guesthouse, komt daar inene Stevie uit Ireland weer aanlopen, die wij in Laos hebben ontmoet. Lachen man! Hij was weer terug naar Ierland geweest voor de kerst en toen toch maar besloten om weer door te gaan met reizen, terug naar Azie. Hij wist niet wat zijn volgende bestemming was, go with the flow. Heerlijk lachwekkend chil mannetje met een heel mooi accent.

En wie kwamen wij daar weer tegen het meisje met het rode haar van de retreat (Zoe uit Darwin), dus samen even over Khao San Road ervaringen uitgewisseld. Terwijl haar vriend zijn dreads liet bijwerken.

En de volgende dag weer mensen van het retreat, met een Duitse jongen die aangesloten is bij de Rainbow club naar de mai kadee geweest een vegetarisch restaurant en daar komen wij Marcel (de Nederlandse jongen van de fobieen zeg maar) weer tegen met zijn vriendin, dus weer ervaringen uitgewisseld en nog een andere jongen. Zoveel bekenden!! Vele voelen kalm aan.

En vanmorgen weer een jongen ook uit Duitsland die vanavond ook meegaat uiteten, met die andere Duitser en Sharon en kiwi girl. Helemaal leuk als afsluiter.

Want morgen vliegen wij om 8.50 uur naar Ho Chi Minh (Saigon) Vietnam.

14 februari, de dag van de liefde...

Happy Valentine family and friends!!

lots of love and a big hug,

 

Anja

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer