Tam Biet Hoi An

Tam Biet Hoi An

 

 

 

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan.

De dag was dus gekomen om te gaan.

Gearriveerd zondag 4 maart en vertrokken zaterdag 14 april 2007,

6 weken!

 

 

 

Woensdag 11 april, de meiden opgehaald van school op het eiland voor de laatste les met de kids. Ik had voor iedereen een armbandje gemaakt een en persoonlijk briefje, to keep in touch with their Dutch friend. Geen les maar gewoon making funny pictures, aangezien hier de camera een luxe artikel is en menig huishouden bij een verjaardag bijvoorbeeld een fotograaf inhuren.

 

Ik had foto’s laten ontwikkelen voor Hoa, Thom, Thinh en Huy als geschenk aan de familie en vaders kon ik nog blij maken met een telefoonstekker.

 

Donderdag 12 april was het gezellig eten met Thinh, Trang, Thuy, Hieu, Dung en het vriendje van Dung. Me had springrolls gemaakt van prawns en je moest ze zelf inrollen in rice paper die je eerst natmaakte in een schoteltje, groentes erbij en oprollen maar en dopen in een spicy sausje. Jummie.

 

 

Hieu, Uyen, Vang and Huy

 

De kleintjes kwamen me verrassen met een heel lief I love you kaartje en een cadeautje. Twee tops met een cyclo erop en een chinees teken. Erg lief!

De kids spelen met mijn camera en maken een spannende film over een meisje die wordt overvallen op straat en daarna gered door een mooie jonge man. Thinh gedroeg zich als een echte Spielberg. LOL.

Nog even met de familie op de foto, want o ja vaders wilde maar al te graag de foto’s hebben. Hij is toch ijdel, de motodriver die er misschien wel meerdere vrouwen op na houdt en denk ik alles doet voor zijn status.

 

 

Thom and Hoa

 

Vervolgens met Nitsan naar de two girls (sorry weet even hun namen niet) van de Yellow Flower, bijkletsen over afgelopen weekend en dat ze klaar waren met hun werk, gezellig een fruitshake drinken. Ze zijn van mij leefdtijd en werken voor zo’n 80 dollar per maand dagelijks van 10-22 uur, slapen niet uit want staan ‘s morgens de koken en te huishouden voor de familie. Moeders staat aan de kant van de weg, eten te verkopen en vaders is vertrokken nadat ze 3 maanden was en is nu hertrouwd.

 

13 april

Naar het weeshuis om eindelijk samen met Ly en helaas sliep Bich ze te leren kettingen maken, vlechten. Dat ik eigenlijk al de eerste week had willen doen. Maar de tijd gaat zo ssnel. Afscheid van een paar meiden en rond 17.15 uur word ik verwacht bij mijn VN familie.

 

Hieu, Trang, Dung en Thinh zijn speciaal gekomen om hun foto’s op te halen en hebben hele lieve brieven geschreven in het Vietnamees en ook een in het English dat ik een hele lieve en mooie juf ben als een mooie tulp uit Nederland, met een tulp erbij getekend. Erg lief en ook ditmaal een cadeautje, houten slippers met blauwe kraaltjes. Erg lief!! A big hug en wij gaan zeker brieven schrijven.

 

Op mijn fiets cross ik met mijn cadeautje terug naar het weeshuis. Waar de kids aan het tv kijken zijn, Oanh kijkt blij verrast om. Wat is het toch een mooi stel bij elkaar, samen lachen, samen huilen, echt een soort broers en zusters van elkaar. Ik verlaat ze met pijn in mijn hart.

 

Om 19 uur ben ik uitgenodigd bij Lung en zijn familie om met hen te komen eten. Gezellig tafelen en daarna nog even een dansje met oma. De fitte oma van 88 jaar die nog losjes in de heupen is en alles nog draait en zwaait. Zo lief en zo gelachen om dat mooie mens. Ook voor hen, foto’s laten afdrukken en ook van hen een brief.

 

 

Xoa   Op naar de buren, the ligthouse, afscheid van Lien (die ik hopelijk weer zie in Nederland als ze komt op een uitwisselingsproject van haar businessschool), Dung en Pha en Linh en Hans.

 

Dan is het tijd voor koffie en vervolgens karaoke met Xoa, Nitsan, Bastiaan en de meiden van het restaurant. Een unieke ervaring. Ben gewend om te bleren in de kroeg maar ditmaal gewoon in een kamer met een tv en dvdspeler. Op de tv staat de sfeermaker van een discobal. Dus lichten uit, een keuze maken uit het keuze menu en de twee microfoons in de handen en zingen maar. Uit volle borst met een Larue en cookies, I say hello hello hello I don’t know why you say goodbye I say hello!, More than words, yellow submarine. Als een dolle dwaze tekeer en ja alle kaskrakers kwamen weer uit de kast en na het zingen een score. 100 you’re the best singer!

 

In het kamertje naast ons waren ze ook aan het meezingen, vijf jongens. Karaoke is echt zo populair hier. Iedereen zingt mee, jongen of meisje ook als ze zo vals als een kraai zingen. Onwijs gelachen!

 

14 april, HAPPY BIRTHDAY Martijn! Kus kus van je zus!

Door Linh uitgenodigd om naar de teashop te gaan. Heerlijk relax na een paar uurtjes slaap thee leuten. Ook met Nitsan (8 november 1982, dog) die even later verschijnt.

 

Nitsan, ook weer een uniek persoon waarmee ik hele gesprekken heb gehad, ‘s avonds laat om de dag te evalueren en weer de dagelijkse dingen te bespreken van de kids in het weeshuis. Ze is nu zo’n drie maanden op reis, heeft geschiedenis gestudeerd, vegetarier, loves de kroeskopman on the picture, is passivist (make love not war) en daardoor hoefde ze geen dienstplicht te vervullen in Israel. Waar het normaal is dat zoveel meiden als jongens in dienst moeten. Meiden voor twee jaar en jonges voor 3 jaar. Israel een land dat nog steeds in oorlog is met zijn buurlanden. Nitsan heeft met verhalen verteld over zelfmoordaanslagen bij haar op school waar meerdere kinderen zijn omgekomen. Gruwelijk maar voor haar de realiteit. Nicole heeft haar gevraagd om te blijven werken in het weeshuis, echter wel voor een kleine vergoeding. Ze moet haar besluit nog nemen. Ik ben benieuwd aangezien ze graag naar India ook wil. Haar hart zit op de goede plaats, sociaal bewogen type. Die veel tekent in zwart en wit met pen en haar moeder, de psyhologe, wil haar graag weer thuis zien komen.

 

Na het theeleuten weer een laatste maaltijd bij Linh met Bastiaan en Xoa. Afscheid nemen ook van hen om mijn mountainbike terug te brengen. De man geeft mij de helft van mijn geld terug. Ik ben verbaast, hij weet dat ik in het weeshuis werk en ik vertel hem dat ik dit zo’n mooi gebaar vind, dat ik het geld schenk aan het weeshuis. Hij glimlacht!

 

Afscheid van Nitsan, mijn Israelische roomie (soms met remsporen). Raar, hoe je toch weer zo gewend aan elkaar raakt. Van haar heb ik monokuru boo stickers gekregen mijn favouriet en een nieuw klein dagboekje. Voor haar heb ik een ketting gemaakt met een schelp, kleurpotloden om kleur te geven aan haar tekeningen en een nieuwe notebook voor het Engels/Vietnamese lessen. Helaas geen tijd meer om een brief te schrijven.

 

De bus is aldaar en ik vertrek richting een Hanoi om 2 pm om vandaag in Hanoi te arriveren om 8 am, houten reet en een hele bijzondere, onvergetelijke busreis met Quang een Vietnamese jongen. Een kleine hint, de OH kaart slachtoffer en een plaatje met een afgehakte hand.

 

Succes met de oplossing!

 

Ik ben nu in Hanoi. Drukke stad met vele shops, lekker weer. Ik deel nu met Paul (Dutchie, birthday same same Martijn) en natuurlijk heeft Annie weer een ozzie gevonden uit Melbourne een kamer. Morgenavond rond 21 uur vertrekken Ozzie and me met de nachttrein richting SAPA.

 

Looking forward to it!!

 

xxx

 

 

 

 

 

 

 

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer