NZ, part two, final

Hey partypoepers,

 

Hebben jullie de paaseieren weer gevonden of laten jullie er express eentje liggen om die vervolgens een half jaar tijdens het stofzuigen te vinden achter het dressior?

 

Alweer bijna koninginnedag 30 april, nou 'mijn koningin' van Engeland vierde gister haar 80 ste verjaardag.

 

Hier begin ik dan aan het final part van New Zealand. Zal eens tijd worden want ik ben nu alweer zo'n 1.5 week in Randwick.

 

Waar was ik gebleven... o, ja bij die prachtige trucker in Kaikoura. That's him...

Kaikoura is maories voor crayfish (lobster) en staat ook bekend als oud vissersdorpje aan de oostkust van New Zealand.

 

Al gauw ingecheckt in het oudendieke Adephi lodge, rood boerentapijt, oude foto's aan de wand en een muf geurtje. Op de gratis mountainbikes naar de seal colony. Een kolonie van zeeleeuwen, die warempel zo naast je staan, zonder dat je er erg in hebt, dus dan loop je even een paar stapjes sneller als ze beginnen te brullen.

 

Een zeeleeuw zwaait met zijn staart in het water om zijn lichaamstemperatuur te reguleren, heb ik mij laten vertellen en ik maar denken dat hij naar mij zwaait. Jammer joh.. De vrouwtjes zijn zo'n 51 weken zwanger. Ben ik even blij dat ik geen zeeleeuwvrouwtje ben!

 

 

De volgende dag, woensdag 6 april was het tijd om walvissen te spotten. Ja, ja das wel even andere koek dan de jaarlijkse paasveetentoonstelling in Schagen.

 

Met de bus en toen met de boot hebben wij ons van 13-15.30 uur vermaakt met twee walvissen, waarvan er een Tutu heette en de grootste vogels ter wereld, een paar gibsonalbatrossen.

 

 

 

 

 

 

Het is echt zo indrukwekkend om spermwalvissen (nee, zo heten ze echt, ik heb het niet verzonnen) te zien en het idee dat zo'n walvis 48 ton weegt, z'n tand 1 kilo weegt, hij een 6 meter mantutuhaai kan opeten en deze walvis tussen de 16 en 18 meter lang is. Net zo lang als de boot waarmee we vaarden. Ze gebruiken geen sonar om de walvissen om te sporen, omdat dat schadelijk is voor de walvissen maar ze gingen gewoon met een microfoon onderwater om het klapgeluid van de walvis op te sporen. Echt gewoon ofdat er iemand in zijn handen klapt. Een walvis kan zo'n 2.15 uur onderwater blijven op zo'n 2150 meter diepte.

 

 

 

Gelukkig hadden die van ons daar geen zin in, en bleven ze 45 minuten onder water en 15 minuten boven water. Gelukkig ook niet tegelijk, dus het was een prachtig gezicht om 1/10 van een 48 ton weegde walvis te zien boven water. Het idee alleen al dat je dat met duiken zo tegen komen, ha ha!

 

 

 

 

 

 

Een erg indrukwekkende dag, die werd afgesloten met een onderwets potje rummicuppen. Verslaafde Christa kon er wat van!

 

Al mijn foto's van New Zealand zijn trouwens te vinden mijn foto album op deze website en ze zijn vandaag weer aangevuld met foto's van Boaz en Christa, dus vers van de pers.

 

De volgende dag was het weer tijd om te hitchhiken, fantatiekelingen dat wij zijn, dus wederom een bordje gemaakt van Christchurch en maar langs de kant van de weg staan midden in het dorpje. Al gauw kwam er een beekeeper (bijenverzamelaar) voorbij met zijn kleine pick up. Dus de tassen in de laadbak en hij bracht ons naar een betere plek volgens hem, namelijk langs de weg, die alleen naar Christchurch leid. Prima, waren we weer wat Kees (= kiwitaal voor kilometers) verder.

 

Effe wachten langs de weg en al gauw stopte er een grote auto met leren bekleding met een bejaarde man erin, die ons wel even wilde droppen in Christchurch. Prima, onderweg vertelde hij dat hij meer huizen bezat over de wereld, hij vroeger een onderneming had met helikopters die vlogen de toeristen over Milford Sounds, Mt Cook etc. Hij trakteerde ons op een lekkere carrotcake onderweg, als een echte heer.

En toen gebeurde het......

Wij hadden een groene boodschappentas, waar sojasaus in zat en die was opengegaan. Een deel van zijn achterbank zat onder het plakkerige sojasaus. Wat was ik blij dat hij lederen bekleding had en je het er met wat warm water af kon vegen, gelukkig. Oeff...

 

Wij werden gedropt bij Carla en Laurens. Een vriendin van Christa en de moeder van Boaz, die nu bezig zijn om te emigreren naar New Zealand. Gezellig geklets en toen op naar ons verblijf dat Boaz had geregeld in Christchurch, Springfieldroad 11, een zijstraat van Bealey AVE. Een blauw huisje, waar Jason, James, Michelle en Monique wonen. Allemaal 25+ en aan het werk.

Michelle nodigde ons al gauw uit om mee te gaan in de stad om wat te drinken met haar vrienden. Daar zeiden wij natuurlijk geen nee tegen. Michelle drop al snel af en hoe raar het ook loopt deze reis. We kwamen weer twee Nederlandse jongens tegen welke wij al eerder hadden ontmoet, dus lekker gedanst in Shooters. De mannen aan de herbals en wij zonder zo energiek als wij zijn.

 

Al gauw viel ons oog op een paar leuk uitziende mannen, dus wij aan de praat waren het de hier erg beroemde Waratahs rugbyplayers. Rugby is in NZ dus echt sport nummer 1, dus iedereen wilde ook met ze praten, handjes schudden en wij waren van geen kwaad bewust, wisten niet geheel wat nou de rugbyregeltjes zijn. Maar lekker boeien, wij gingen op stap met de Rugbyplayers.. Toen alle tenten wilde sluiten en niemand er meer in kwam, werden wij gewoon door heen mee naar binnen genomen en natuurlijk voorzien van de nodige drank. Gewoon erg lachen dus... ze hadden wel een beetje een arrogante attitude maar goed voor wat anders een doodnormale avond was geworden, was het nu wel toppertje.

 

Toen een uurtje of vijf, hebben wij het weer eens volgehouden. Jeetje dat was een tijd geleden, weer eens goed stappen. Zeker sinds Sydney niet meer, want in NZ ga je nou eenmaal meer voor de natuur dan voor het stappen. Maar goed, de volgende zaterdagavond werd het NZrecord al snel weer verbroken, want 6 uur thuiskomst was nou eenmaal veel beter. Wij waren eerst wederom met de vrienden van Michelle op stap maar al gauw kwamen we roomie Jason tegen. Die ons meenam naar de beste clubs van Christchurch. Fantastisch gedanst, gelachen en gehunt met zijn drieen met een afsluiter in de club waar James werk, Liquidity. Echt een top club met dj, classy. Daarna naar huis, waar Jason op de grond in slaap viel, dus ik wilde niet op een koud matrasje op de grond slapen, kroop dus mooi in zijn bed en werd warempel de volgende dag wakker met Jason aan mijn zijde (Jason hieronder te bezichtigen)

 

 

In onze omastoelen (die waarvan je een voetensteun hebt, als je de armleuningen naar beneden duwt), hebben wij heerlijk een dvd (saw 2, napoleon) middag en avond gehouden met pizza op het menu. Jeetje wat voelde ik mij hier op mijn gemak en wat was het gezellig met die jongens. Prachtig, ik had er zo nog wel een tijdje kunnen blijven. Christchurch, the city in New Zealand met z'n mooie botanische tuinen, prachtige terrasjes aan de Strip, vele winkels en een gezellig plein met straatartiesten.

 

Ik baalde dus als een stekker toen ik maandag 10 april weer moest vliegen van Christchurch naar Auckland, waar ik even een paar uurtjes op het vliegveld sliep om vervolgens om 6.10 uur naar Sydney terug te vliegen.

 

Maar eenmaal weer in Sydney aangekomen en met bus 400 richting Randwick te gaan, kreeg ik weer de nodige deja vu's, want wat heb ik hier toch een prachtige tijd gehad. Bij Gea en Bob kwamen de schoonmaakkriebels weer naar boven, wilde wel weer eens wat nuttigs doen, dus ramenlappen, douche schrobben etc. Gea was zo blij als een kind en ik moest weer ongesteld worden, dan krijg je dat (ha ha).

 

Gelijk mij weer aangemeld bij de nurse agencies en onderhand heb ik al 5 diensten gedraaid in de Prince of Wales hospital (oud ziekenhuis, rare staf) en St. Vincents Public (waar Gea ook werkt). Goed en nieuw ziekenhuis. Heerlijk boek gelezen bij de patienten, want het waren allemaal 1 op 1 diensten. Waken bij patienten met schizofrenie en hartfalen, een vrouw die een overdosis pillen had genomen en problemen had met haar echtgenoot die naar China toe wilde alleen zij wilde dat niet en een detective met hartfalen. Allemaal weer erg interessant en ik ben benieuwd wat ik straks weer mag gaan doen tijdens mijn dienst om 16 uur in de Prince of Wales.

 

Goede vrijdag heel gezellig eerst naar een heel mooi strand vlakbij Maroubra samen met Gea, Bob en Annet en toen stak Bob de BBQ aan om heerlijke grote garnalen te eten en oesters. Zalig! 1e paasdag wederom een BBQ bij vrienden van Gea en Bob, met zalm en salades en als afsluiting uit ons dak gegaan met alle hits uit de jaren 60.

De cats wordt hier aan de Avocastreet ook menigmaal gedraaid met Piet Veerman met zijn lange haren, waarvan ik toch eerst 10x moest kijken op het hoesje om te ontdekken dat hij het was. One way wind....

 

Christa is 19 maart gearriveerd en samen zijn wij nu op zoek naar een auto. Het wil nog niet erg lukken. Een hoop aanbod maar we zoeken nog iemand die er echt verstand van heeft. Wij hebben wel al een proefritje gemaakt in een Ford Falcon stationwagon. De motor klonk goed, hoorde wel iets piepen, bumper lag er half af en het kapje van het voorlicht lag er af. En er dan nog 3000 dollar voor vragen, mooi niet dus. Wij hebben ze vriendelijk afgebeld en nu blijven ze bellen willen denk toch wel graag de auto kwijt. Ha, ha girlpower!

 

Het is af en toe opzienbarend wat je toch allemaal meemaakt in zo'n korte tijd. Soms sta je er gewoon niet bij stil, wat je allemaal hebt gedaan en gezien en wat je nog gaat zien, doen en meemaken in het komende half jaar. Ik weet alleen dat ik het super vind en nog lang niet naar huis wil, want er valt nog zoveel te zien en te beleven in dit prachtige Australie.

 

xxx

 

Anja (ps hier nog even een fantastisch partypic uit Nelson, NZ van mijn 26ste verjaardag met mijn beenie op)

 

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer