ontdekkingsreis deel 3

Een ontdekkingsreis in Costa Rica...

De laatste weken sta ik zo beroerd op de foto, triest. De frons tussen mijn ogen, strakke spanning, durf eens naar jezelf te kijken.

Bijzonder dat je binnenkant zichtbaar wordt aan de buitenkant.

Het is niet allemaal rozengeur en manenschijn... ook tussen mij en Christa niet, de laatste weken voor Christa haar verjaardag hadden wij vaak meningsverschillen, ik zei nee en zei zij ja. Ik ga dan een woedeaanval uitlokken maar dat lukt bij Christa niet die kruipt in haar velletje. Beide verdrietig, andere emoties die spelen {bij mij achteraf speelde er nog veel van Pablo en ja toen stond hij zomaar op de stoep de volgende dag, moest ook weer zo zijn} maar kunnen het even niet uiten, beide op zoek naar een knuffel.

Praten in een relatie is zo belangrijk, communicatie en ja dat gebeurde ook tijdens een frisse wandeling 17 oktober en een zit in de mooie natuur van peninsula. Elkaar weer eens vertellen wat er in je omgaat, wat je wilt en wat je van elkaar verwacht, hoe je je voelt. Beide het gevoel ervoor hebben om ervoor weg te lopen maar hetgeen niets oplost. Praten is de sleutel van veel verdriet.

En dan weer tot de ontdekking komen dat wij toch een heel bijzondere relatie hebben door dik en dun. Samen even door een dalletje gaan om er weer sterker uit te komen.

Voelen elkaar aan, geven elkaar de ruimte, luisteren naar elkaar en geven positieve feedback, leerdoelen.

Een bijzondere tussenstop bij Kees en Willeke. Willeke heeft mij en Christa magnetiseren geleerd. Een woord dat al een jaar in mijn hoofd voorkomt, wat is dat, ik wil het ervaren, wil hetzelf kunnen en ja hoor het blijkt maar weer...

Anja heeft hetzelf nodig.

Ongelovelijk wat er allemaal loskomt, hoe de puzzel weer in elkaar valt en dat terwijl je hier een nemo puzzel op tafel legt. Ik ben hier aan het schoonmaken, cabina’s opknappen, onkruid wieden, alles moet ik ordenen, iets aan het opbouwen de rancho en hoe je dat weer terugkunt herleiden naar jezelf, je eigen onkruid-verdriet verwerken.

Ik krijg van Willeke een boek in mijn handen gedrukt met wie ben je, waarin mooie spreuken staan die verheldering brengen zoals...

Besluit jezelf te zijn en weet dat wie zichzelf vindt, zijn ellende verliest

Je vastklampen aan een illusie doet eigenlijk meer pijn dan de realiteit onder ogen zien

Heel bijzonder hoe diep magnetiseren kan gaan. Er is mij al eens eerder vertelt dat ik op moet passen voor mijn maag, jaren geleden was ik misselijk en nu weet ik waarom, mensen die mij verdriet hebben gedaan en ik dat weggeslikt heb dus wat heb je op je maag en nog steeds een blok aan mijn maag, nu en nu komt dat er twee dagen na een magnetisatiebehandeling van Willeke 1x per week uit, midden in de nacht.

Zaken waarvan ik nooit dacht dat het mij verdriet heeft gedaan (de tijd van Billy, Ronnie) en nu toch naar boven komen, midden in de nacht, niet als een droom maar dat ik bijvoorbeeld wakker wordt en ik inene moet schrijven of dat ik niet droom maar wel slaap en dan in een meditatieve toestand voel dat ik gehealt wordt.

Toegeven aan jezelf, dat je verdriet mag hebben. Welke je normaal vergeet, eigenlijk wegstopt of boven gaat staan omdat je flink moet zijn, zo’n grote meid. En hier komt het eruit met misselijkheid en hoofdpijnklachten en mag het eruit komen en wat is dan lekkerder dan wandelen, tekenen, ordenen en je weer te aarden.

Het klinkt allemaal alsof ik een hele traumatisch jeugd heb gehad maar dat is helemaal niet zo, het zijn gewoon kleine dingen die ik heb weggestopt, verborgen in mijn maag.

De enige prestatie die ik moet leveren is aan mijzelf.






Vandaag ging toevallig ***mmm toeval bestaat niet**** een mooie bloem achter de cabina celeste azul bloemen, in de vorm van mijn hart. Zo blij als een kind, een dikke glimlach.

Een hele bijzondere bloem, de grootste bloem in Costa Rica, aristolochia grandiflora *bizar de naam zoek ik net op en wat denk je zijn bijnaam is Dutchman’s pipe. Deze bloem bloemt maar een paar dagen in een jaar, dus een speciaal moment en ja hoor vandaag....

Deze bruja ojos azules straalt, een wijze heks, bruja, straalt van binnenuit. Heksen zijn niet lelijk

Ik ben onderdeel van het leerproces en ik verwijd niemand dat ik zo geworden ben. Ik ben heel blij dat ik het hier uit *mijn rugzak* kan halen. Ik ga geen illusies meer maken en zoals ik het hier zou zeggen klaar is Kees.

Anja,

dinsdag 4 november 2008

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer