Jason en zijn boa´s

Je ziet ze hier vliegen en nee dan heb ik het niet over het lieve briefje dat neerdwarrelde op ons dienblad van Carla en Laurens uit New Zealand maar ja echt....


als je de deur opent van je cabina zie je een echte toekan (keel billed toucan), das wat anders dan het reclamebord over de A4 van het van der Valk restaurant.  

Wauw! 



En wat dacht je van een tirantula spin, jekkie die ik op een hoekje van een schilderij zag in het Lucky Bug restaurant, gatsie wat was dat ding groot en de eigenaresse maar zeggen dat dat een kleintje was en hem haar zoon liet doodmaken. Brrr


Mieren die hier vervelend prikken zonder giftige stoffen, helaas houden ze het nooit bij een kriebeltje. Doe mij dan maar een parasolmier, die vrolijk z’n groene blaadje vervoert in de file of een sprinkhaan.



Ja natuurlijk hier ook mijn mariposa blanca die mij de weg leidt net zoals de dolfijn van Willeke, nu ziet ze hem niet meer dus hij heeft haar geleid naar de plek waar zij moest zijn en haar wortels in de grond kon steken.



Naast de vele andere kleurrijke vlinders zoals de blauwe morpho vlinder en helaas pindakaas dat is toch lastig om die op de foto te krijgen. 



Echter wel een kiekje van de mooie gele Kiskedee vogel, die pardoes tegen het raam aanvloog en gereed werd door Willeke uit de natte neuzen van de poezen. 

Blaffende honden bijten niet, dus de mantled howler monkey zeker niet ver van de boom als Lucky of Pluto bij de stam staat de blaffen. 


Oog in oog met een scorpioen, die toch een kiertje heeft weten te vinden in een van de cabina’s, onder een matras. De tweede in mijn leven. Uhhhh tweede, ja moeders dan wel te verstaan met op haar rug tientallen kids. Tijd voor reiningsdienst Kees en deze boswachter wist ons te vertellen dat deze niet giftig was maar je alleen een irritant gevoel gevoel geeft wat even aanhoudt wanneer hij je prikt en je dan niet met je handjes moet gaan zwaaien en zwieren of je niet moet opwinden aangezien je corazon dan je blauwe bloed sneller laat stromen en het verspreid. Zo leer je nog een wat zonder discovery cannel.


Dan zie je weer 4 felgroene vogels in de lucht vliegen, wauw wat een kleuren, moeders Willeke weten de namen natuurlijk van deze amazone papegaaien.


Zwartkop gieren die asen hier in de lucht op zoek naar lekkers maar daar lopen de koeien niet los van.


En nu nog op zoek naar de red eye frog in het bos van Roberta, een van de eyecatchers in Costa Rica en beertjes (teddybeer voor een knuffel is ook oke, hi hi) 

Maar toch wel het meest bizare fear factor ervaring is voor mij toch wel een lange tijd,

30 minuten op je schoot zitten met een boa constrictor. Je kent ze wel zo’n wurgslang. Nee, Lies en Karen geen gardena.


Ik hoor je denken Annie hoe kom je daar nou weer aan. Nou zoals ik al vertelde dat Jason bij Kees en Willeke bezig is met de bouw van de rancho en tijdens de schaft hadden we het over zijn liefde voor zijn huisdieren, de boa’s. Rrrrr..















































































Het was een zaterdagmiddag op 11 oktober in Tronadora, tijd om even naar het traagwerkende internetcafe te gaan in het dorp, dacht Anja en ja wie kom je daar tegen, Jason en nodigt mij uit om zijn huisdieren te bekijken zijn husky, kuikentjes, zwarte kat en zijn boa verzameling. Ga maar even lekker zitten in die stoel en hoppa je krijgt een boa op je schoot voor een aaitje over zijn bol.


Ahhh eerst rrrrrrrrrr maar als jij je ontspant want zo’n beestje doet niets, het geeft wel een heel mooi apart gevoel van binnen, de rikketik die tikt hem aan. Het voelt als schubben maar niet glibberig, een soort fluweelachtig.






















































Echt zo bijzonder wat ik in een 1,5 uur heb geleerd over deze wurgslangen, daar kan geen WO verslag tegen op op de Zevensprong of biologieles van Reitse.

Jason heeft er drie, een kleintje ongeveer 70 centimeter, gevonden bij Kees en Willeke door de buurman met een fractuur doordat hij waarschijnlijk is aangevallen door een ander beest, een middelgrote en eentje die je met z’n tweeen uit een zak moet tillen. Rrrrr en moeders is er ook gek van. Het voorbeeld van de ideale schoonmoeder?? 



Zoveel geleerd van Jason over de boa en let wel in het Spaans. Hij verwisselt 4 weken van vel (had hij dat net gedaan en heeft hij heel lief het velletje uit de prullenbak gevist en ja hoe zal ik het omschrijven, het ziet eruit als een bijenhoninghor (uhh ja wat is het juiste woord hier nou weer voor).


Zijn maag zit bijna aan de achterkant van de slang en de longen zitten in het midden van de slang. Hij kan zijn longen laten vol stauwen met lucht en dan over water kronkelen.

De neus gebruikt hij om warm en koud te voelen en niet om door te ademen. Zijn ruikzintuigen zitten namelijk in zijn bek, twee gaatjes.






















































Bij koud weer is hij minder snel ter been uhhh of moet ik nou zeggen ter slang. Net als elke reptiel past zijn lichaam zich aan aan de buiten temperatuur.
























































Als je even met je vinger op de slang drukt, zie je al de schubben bewegen in dat desbetreffende, niet te geloven waar het beest allemaal spieren heeft. Wauw en wat dacht je van die spieren in de kaak om zijn prooi mee vast te pakken en het door te slikken. 

Gelijk kwam bij mij natuurlijk de vraag op, dat wil ik zien wanneer is het voedertijd. Ja en Annie had geluk, de grote dag was aanstaande maandag. Hij krijgt een rat per maand.

En ja hoor maandag kwam hij na zijn werkzaamheden terug met een doosje vol met drie albinomuisjes en zijn drie slangen.
























































En natuurlijk waren Willeke, Kees en Christa net zo enthousiast als dat ik was en ook deze die hards gingen op de foto met de boa om. Mmm en toch maar die grote niet want die was braza, een beetje boos, dus die weer snel in de zak gedaan.


Een ronde muur gemaakt van bouwstenen in het gras, de slang in de ring, de honden vast cameras in de aanslag en de ratjes konden los. Grote ogen natuurlijk en vol spanning afwachtend totdat de boa de trilling van de ratten herkent en toehapt. Moeder natuur!

Het ratje werd gegrepen doordat de boa (Ka trouwens genoemd vanuit Jungle book) zijn bek zette in de kop van het ratje en de rest van het lichaam wurgde het ratje totdat uit zijn poepertje zijn darmen verschenen en zijn staartje blauwig verkleurde.

Het duurde totwel zo’n 15 minuten voordat de boa de rat totaal met staart en al naar binnen had. Hij genoot van z’n maandelijkse maaltijd zullen wij maar zeggen. 



Wie maakt nou zoiets van dichtbij mee, echt zo bijzonder en onvergetelijk.

Muchisimas gracias Jason! 



Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer