hospicio stories

MUY impressionante trabagaba en hospicio San Jose

 

Ja ja daar is ze weer, de meeste van jullie stonden alweer te poppelen voor nieuwe verhalen en NarANJA is weer begonnen aan de inhaalslag vanuit ditmaal Honduras, ga ze blijft ook niet op haar kont zitten. De rugspieren moesten weer getraind worden om de zware backpack mee te zeulen.

 

Als je zin hebt in een blij verhaal, dat moet je wachten op het volgende verhaal en deze skippen.

 

Wauw ik heb een bijzondere tijd meegemaakt in het hospicio, later blijkt waarom.

Het hospicio San Jose, aids en hiv, dat mergelt je echt uit, echte vrienden blijven bij.

Je hebt geen toekomst meer.

 

Een bijzondere indruk heeft toch wel Charlos op mij achtergelaten. Charlos eind twintig/begin dertig. Compleet mager en dat voor een kok van Monoloco. Met alle kracht nog samen armpje door lopen over het gangpad maar blij dat hij terugkon met de rolstoel. Z’n moeder altijd zorgzaam, druk het hospice aan het schoonmaken maar zo vol met verdriet, haar enigst kind. Al wat ik kon doen wat heerlijk zijn voeten masseren en daarna reiki geven.

 

Donderdag 14 augustus (Arie felicidades)  nadat ik de babys had gewassen, vroeg Pepe of ik hem wilde helpen met Charlos. Wauw hij lag er slecht bij, cheyne stokes ademhaling, compleet slap. Ik dacht die haalt morgen niet meer. Samen hebben wij hem verzorgd, incontinentieslip aan, schoon bed en o je hij plast over het laken maakt niet uit zegt Pepe, geen nieuwe nodig. Oke prima. Weer netjes in de kleren en haren gekamd. Moeders mocht er weer bij, samen met een andere moeder van een jongen (die ook niet lang meer te leven heeft, uitgedroogd). Een glas water per ochtend. Samen gingen de moeders bidden bij Charlos en haar moeder maar huilend vragen aan Charlos om zijn ogen te openen en wat tegen haar te zeggen. Machteloos, geen woorden maar een warme omhelsing.

Wauw wat lag Charlos slecht, reiki behandeling en er werd een infuus aangebracht met Nacl en hij kreeg een bloedtransfusie. En warempel binnen een drie uur knapte hij op.

 

Toen ik na het weekend weer in het hospicio kwam was hij helaas niet meer daar. Hij was gaan hemelen. Zaterdag was hij overleden en zondag was hij begraven. Raar maar realiteit, jammer dat ik geen afscheid had genomen.

Moeder en zijn beste vriend waren er nog, aangezien ze ver weg woonde. Hij was begraven op de begraafplaats in Antigua, waar een gedeelte is van het hospicio, als mensen geen geld hebben om iemand te laten begraven. Ik wilde nog graag even daar naar toe en moeders waarderde dat erg.

Woensdag 20 augustus, een bezoek aan de begraafplaats. Er staan allemaal een soort van witte huisjes met daarin graven, voor het hospicio was er een muur met een gat waarin de kist kon worden gestopt en daarna wordt het gat dichtgemetseld en kan je er een steen ophangen.

Een mooie stilte toen wij samen met Charlos beste vriend, zijn moeder en de moeder van die andere zieke jongen de begraafplaats betraden maar echt zoiets heb ik nog nooit meegemaakt. Charlos beste vriend en zijn moeder begonnen te schreeuwen en ruzie te maken over volgens mij geld. De moeder begon hem te duwen en gooide hem een betonnen tegel toe. Niet te stoppen, respectloos maar o wat kan ik die emoties toch weer begrijpen, opgekropt verdriet wordt agressie/woede. Ik stond erbij en ik keek erna. Terug naar de chickenbushalte in Antigua, liet de beste vriend de vrouwen alleen maar ze durfden niet alleen terug in de chickenbus naar het hospice. Stond ik daar, dus ik terug met die vrouwtjes en ze op de bus gezet waar hij in zat. Bizar!! Erg gelachen achteraf om de situatie toen ik weer in het centrum van Antigua liep.

 

Verontschuldigingen de volgende dag van de beste vriend maar ach helemaal niet nodig.

Wat was ik blij voor hem toen hij een paar uur later naar mij toe kwam met de uitslag dat hij getest was op HIV en dat hij het niet had. Het straalde werkelijk van hem af en hij vertelde dat hij het nooit meer zonder condoom zou doen. Wauw hoe ver moet je gaan om dat te leren. Maar ach was zo blij voor hem, een vreugdedansje.

 

Donderdag 21 augustus, mijn laatste dag in het hospicio. Hele bijzondere dag, alhoewel ik er maar 3 weken ben geweest toen bouw je weer iets op met mensen.

 

Ik heb mooie gesprekken gehad met een iedereen. Met een meid (volgens mij uit 1984) die al twee kinderen had verloren en nu een meisje heeft van 5 jaar, geen ouders meer. Tranen trekkers!

Arely, een meisje van 15 met een pasgeboren dochter ook in het hospice, welke deze dag op zoek was naar een huis, meisje van de straat, geen ouders, kerk wil haar niet opvangen, gelukkig is dan daar het hospicio die haar helpt voor een toekomst. Petje af voor het hospicio, misschien moet ik er zelf ook een beginnen en el futuro!?

 

 leuke vrouw, meisje uit 1984, ?, pepe en andere vrijwilligster

 

Afscheid van Nelly (wonderbaarlijk hoe haar kaakpijn wegging na reiki), heeft ook mijns inziens geen twee weken meer te leven, wil niet meer eten, wil naar huis naar haar ouders. Ik speechless, aangezien ik vertelde dat ik naar Honduras ging. Live is so different!

 

Por favor....Life the live you love and love the live you life

 

Fernando en ik

Samen nog met Fernando de vrijwilligerskalender afgemaakt en natuurlijk veel gelachen met de kids, al is het alleen maar met een tape op je mond en daarop een smily maken en rare geluiden maken. Ik heb natuurlijk nu de treur verhalen opgeschreven maar natuurlijk werd er ook een hoop gelachen met elkaar, om funny Pepe (broeder) en heerlijk geknuffeld met de baby.

mijn glimlach van de dag, houden van!

Heerlijk om die glimlachen te zien. Bedankt hospicio San Jose!

 

 

 

 

 

Dinsdag 19 augustus

 

Lorenzo

Ik had Lorenzo ontmoet in het hospicio, een missionaris uit USA, die van de USA in twee maanden tijd naar Brazilie had gelift, wauw amazing. Een bijzondere man, die in het hospicio zijn zegen uitdeeld (kruisjes op het voorhoofd met een balsem) en ook reiki geeft. Hij vertelde mij dat hij iedere week naar een ziekenhuis in Guatemala gaat om de katholieken patienten een zegen uit te delen met een non, welke naast het ziekenhuis woont. Natuurlijk vroeg Annie of ze een keer meemocht. Dus om 8.30 uur werd ik gedropt door Pablo voor San Juan de Dios (hospital). Een megagroot ziekenhuis in Guatemala city.

 

Een ontmoeting met de kleine non en op naar de ER (EHBO) van het ziekenhuis. Stel je een schuur voor met allemaal bedden erin (zo’n 50), naast elkaar geen gordijnen, studenten die heen en weer lopen en artsen, een tafel als balie in het midden en een enkele machines. Patienten die op hun zij liggen en hoesten in iemands anders gezicht. Een man die in coma ligt aan beademingapparatuur met een nekkraag. Ik krijg een hevig hoofdpijn als ik bij hem sta. Lorenzo en de non gaan op zoek naar een patient maar krijgen de mededeling dat hij is overleden op een natuurlijke wijze. Lorenzo belt de familie nog even op om te condoleren, lief.

 

Op naar de IC, welke gegroepeerd is in 4 levels. Er zit een politieman met een groot geweer bij een patient, aangezien hij een iets te crimineel mafia verleden heeft.

Op een andere level van de IC sta ik vlakbij een patient, die het stikbenauwd heeft en wederom voel ik het ook, een druk op de borst.

 

Professionele nieuwe spullen, ben onder de indruk. Echt afdelingen zoals je die in Nederland ook hebt, afgezien van de ER dan. decubituspreventie, kouzen, allerlei apperatuur, bedden met afstandbediening. Niet verwacht!

 

Naar de kinderafdeling, waar Lorenzo blij verrast is, dat hij een jongetje weer ziet, die een week geleden ictirisch (compleet geel zag) en nu weer vrolijk bij zijn moeder zit, vol leven.

 

Nefrologie, waar familie oefeningen op bed doen voor de bloedcirculatie en de spierkracht. Een broer die dat voor zijn broer doet, terwijl zijn ogen al reikende zijn naar de hemel.

 

Ik ben er samen met Lorenzo en de non 5 uur geweest, zo mooi en liefdevol dat ze dat doen, iedereen vraagt om een blessing, geeft mensen kracht. Na 24 uur uur zullen ze nog niet eens 1/10 van het ziekenhuis hebben gehad. Voor iedereen aandacht en een praatje, echt een roeping.

 

Lorenzo een bijzondere man met veel levenswijsheid door zijn werk als missionaris. Petje af!

 

Dus lieve mensen.....

 

Just for today, do not worry

Just for today, do not anger

Honour your parents, teachers and elders

Earn your living honestly

Show grattitude for everything

 

 

 

 

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer