hospicio San Jose

Hola patojo (a) dulce, chiquita (o) (slang voor little boys and girls), chavo o chava (boy or girl), don o dona (oldies),

 

Dosque?

(slang voor hoe gaat het?)

 

Ba

(slang esta bien)!

 

Que onda vos?

What’s up?

 

Mango (beautiful), quemaste otra vez el rancho de una de tus novias?

You cheated again on your girlfriends?

 

Serrote (lul) quemala onda sos

(you are a bad guy to the girls)

 

Chingando con las chavas siempre

(playing around al the time)

 

Pero aguas con las ratas del parquet, te pueden robar tu chance

(but be careful with the rats of the park, they take away your chance)

 

Pero sabes que,a veces si sos un dulcero

(mmm I know that your are sometimes a sweety)

 

Zo je kan nu een vliegticket boeken naar Antigua want als je dit even in je bolletje stampt dan kom je hier een heel eind. NarAnja (is hier nu mijn bijnaam, hetgeen oranje betekent) heeft de Spaanse cursus afgerond en richt zich nu op de slang hier, altijd handig om je mannetje te staan, tegenover die mannetjes hier die rustig naast je komen zitten in het park en oeps dan ben je hun naam vergeten maar je herkend het gezicht wel, lachen das nie zo goed voor de ego.

 

Weer twee bijzondere weken achter de rug, hetgeen mijn leven weer heeft verrijkt en mijn mentale backpack weer heeft gevuld met heel wat moois.

 

ben trots dat ik eindelijk een aidslintje mag dragen

 

 

5 augustus gestart in hospicio San Jose (opvanghuis voor kinderen en volwassen met HIV en aids), heerlijk tussen de kindertjes (2-5 jaar) wat een glímlach op mijn gezicht geeft als ik ze lekker met hun handjes in een beker of eten zie poeren, of in hun eigen wereldje zie dansen.

Na twee dagen werken in de kids area, vond ik het leuker om bij de volwassenen te gaan werken, dus switch. Ook daar jonge kinderen die ziek zijn en die nog niet naar de gezonde kinderafdeling mogen. Een babietje van 20 dagen met Arely een moeder van 15 jaar, beide besmet en aan ander te vondeling gelegd meisje van zo’n 9 maanden.

Waarvoor ik het volgende gedicht heb gemaakt (ja ja Anja wordt geinspireerd door Pablo, die al 4 boeken heeft geschreven en nu bezig is met een theatherstuk.

 

 

 

 

 

Een baby van 5 maanden, zo lief en klein

Wat zal jouw toekomst zijn?

 

Ik houd je vast in mijn handen en je kijkt mij lachend aan

Hoe zal de toekomst jou vergaan?

 

Donkere ogen die stralen

maar zal jij de 40 ooit halen?

 

Je eerste tandjes laat je zien

Waarom hield je moeder het voor gezien?

 

Je handjes reiken naar mij uit

Waarom nam je moeder zo’n besluit?

 

Luieruitslag op je billen

Waarom zou je een baby met HIV niet willen?

 

Zelfstandig drink je je fles al leeg

Is het voor de scheve gezichten die je anders kreeg?

 

Je glimlach iedere morgen

Of had je niet genoeg geld om voor haar te zorgen?

 

In bad vind je het niet altijd even fijn

Toch weet ik dat je een goede moeder zal zijn

 

Ik hou van jou kleine meid

en je moeder ook tot in de eeuwigheid.

 

Ja echt weer een verrijking van mijn leven. Zo bijzonder omdat weer mee te maken maar wat voor je nou uit zo’ hele dag.

Met de chickenbus voor 4 Q ga ik iedere dag naar San Lucas en daar pickt een shuttle bus van het hospice mij op of ben een keer liftend gegaan met een andere vrouw, zo gelachen zaten in een truck met luide muziek. Mijn blauwe jasje aan, spullen in de kluis en klaar is Naranja.

 

’s Morgens eerst de twee babies in bad doen, toch nog wel een kunst op zich met handschoenen aan en hoe je dan weer de move moet maken om die handdoek over haar heen te krijgen en om de juiste maat kleding te kunnen vinden in een ongeorganiseerde kast. Ach ja ik had hem geordened (calzon, bata, calcettes, zapatos) maar na het weekend was het weer een grote puinhoop. Er zijn dagen dat ik alleen de babies mag wassen, aangezien een verpleegkundige het allemaal graag zelf wil doen, dus ga je gang zonder communicatie.

 

Om de 1,5 uur krijgen ze de fles en zonodig medicijnen, hetgeen wordt verzorgd door de verpleegkundigen in hun blauwe outfit. Heel normaal is dat de papfles (biberon), gewoon in het mondje wordt geleegd en niet altijd wordt begeleid/gegeven. Bijzonder om te zien.

Alle faciliteiten zijn er wel zoals commode, luiers (soms iets te groot),babybadje, speelgoed, goede kleding etc.

 

Ik heb geleerd dat je hier niet aan de hand wordt meegenomen, dus het initiatief komt van mij uit, aangezien ze bitter weinig verpleegkundigen hier hebben gehad die vrijwilligerswerk deden, behalve dan op de gezonde kinderafdeling.

Tijd om reiki en massage te geven aan Charlos en een andere meid. Aids teert je echt uit. Zelfs voor een voormalige kok van Monoloco (een cafetaria/bar in Antigua). Zijn lieve moeder maakt er schoon. Deze week zag ik hem tijdens de verzorging met Pepe met een cheyne stokes ademhaling en zo slap als een dweil bijna onder mijn handen wegglippen. Moeders natuurlijk in tranen en gebeden voor zijn bed maar na 1,5 uur was hij er warempel weer met donorbloed... vandaar dat ze het o positief noemen.

Niks geen gewurm met steriele handschoenen, tijdens het zetten van het infuus, vastzetten met micropor en de maagsonde flopte er ook met glijmiddel in.

 

Op dinsdag heerlijk zo’n 50 minuten yoga voor de medewerkers, heerlijk relax weer even voor jezelf zorgen. En rond 1 uur een goede maaltijd, tussen de kids en met iedereen.

 

Dan tot 16 uur (na effe leren of knuffelen met de kids of kletsen met twee meiden die ook besmet zijn, een heeft twee kinderen verloren als baby zijnde en kan nu vanwege haar ziekte geen toekomst meer bieden aan nog een kind, hoewel ze het graag zou willen en een andere meid, heeft zo’n heimwee naar haar kleine meid van 5, even vasthouden) of eerder naar huis met een chickenbus zo lachen, je staat gewoon op de ingang van de bus, vasthoudend aan de stang.

 

Kennisgemaakt met andere vrijwilligers, een iets minder enthousiast meisje uit Duitsland, die na twee dagen vertrok na een paar maanden daar aan de website te hebben gewerkt. Julia en Fernando, met hun een kalender in elkaar gezet om aan te geven wie van de vrijwilligers wanneer werkt per week. Heb mij verbaasd over hoe moeilijk dat zij dat nog vonden en de kleine logica niet zagen, heerlijk om het te zien hoe ze in elkaar op gingen en ik mocht uitleggen, welk sxsteem ze het beste konden gebruiken.

Julia, vrijwilligster tambien, is Guatemalteekse en nodigde mij gelijk al uit om bij haar in haar pueblo te komen om verpleegkundig advies te geven aan de inwoners.  No worries!

Fernando, de buurman van het hospice, welke als verpleegkundige vrijwilligers werkt nodigde mij ook al uit voor een maaltijd bij hem thuis.

 

Dus je leest het al ik ben voorlopig onder de pannen. 

 

xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer