gibbon experience

He he daar is die dan het gibbon experience verhaal, je moet zeker ook even op hun website kijken, zie www.gibbonx.org  

 

Wat is dat nou de gibbon experience?

 

In 1 woord ..... SUPERTOF.... (ideaal voor een meidenweekend of vrijgezellenuitje in Laos)

 

Het project is vernoemd naar de black gibbon, een lief ontdeugend zwart klein aapje. Die natuurlijk bedreigd wordt. Om het natuurgebied te beschermen heeft een projectgroep innovatieve methodes. Het gibbon experience gebied bevat eenderde van het 123,000 hectare Bokeo Nature Reserve.

 

Met de locals samen (dus werkgelegenheid voor de mensen), hebben ze treehouses (boomhutten) gebouwd en een netwerk van ziplines (staalkabels waaraan je met een harnas kunt gaan swingen) op zo'n 40 meter van de grond, dus boven de bomen uit om op zoek te gaan naar de Black Gibbon en de natuur op de grond te beschermen zodat er doorgepaard kan worden door de beren, tijgers, buffalo en olifanten.

 

 

a treehousepicture genomen vanaf de grond

 

De gasten betalen 5000 bat voor twee nachten in een threehouse en dit geld wordt weer besteed aan het goede doel voor het bos zoals de boswachters (forest guards met geweer) en om bijvoorbeeld de locals Engels te leren omdat het uiteindelijke doel is dat de locals het overnemen van de Franse projectleider en Engels en Nederlandse semivrijwilligers.

 

Ja, ja en daar gingen wij dan 13 december met de mini-van en een pick up vanaf Houayxai, met allerlei nationaliteiten, de praatgraage Duitsemeid met haar Oostenrijkse vriend, twee Zwitsers, Twee Amerikaanse, een kiwistel, 2 mannen van London. Een kleine tas mee met insectrepellent, 1 broek, trui, shirt met lange mouwen, strings, bikinitopje 

(broekje niet want die ligt nog in Thailand, uit mijn tas gevallen terwijl mijn tas onderzocht werd door de Thaipoppen onder in de bus), toiletgerei, 1 fles water, strings at thats it, voor de rest werd gezorgd.

 

Hobbel de hobbel zo'n 3,5 uur in de mini-van over een weg in de maak. Uitwijken voor overstekende loslopende waterbuffalo's en geiten.

Ik gezellig achterin om in het groepsgebeuren te komen, Marijn en Christa voorin om naar de lange haar uit de moedervlek komende van de chauf te kijken, hetgeen hier staat voor wisdom.

 

Hoe heet je, wat doe je, hoe oud ben je, waar ben je geweest en hoe lang ben je al onder weg? Dat is toch wel standaard als je travellers ontmoet.

Eenmaal uitgestapt, baquette gegeten en toen 1 uur lopend op weg naar de hut door onder andere water en veel groen, werd al snel de groep door de Londonse mannen Ollie (olivier) en Greg gesplit in tweeen (statement mannen kunnen nog erger roddelen dan vrouwen), de Dutchies, het kiwi stel Rebeca en Malcolm.

 

malcolm, rebeca, anja, marijn, christa

greg en olli

 

In de hut kregen wij een introductie van Liz, een Engelse die hier als vrijwilligster begon en onder andere de local Engels aan het leren is. Al snel werd ik verrast door een Makaakaapje aan mijn tiet, die speels op zoek was naar eten en achter mij was een wasbeertje de hut aan het slopen. Ook hing (of is het toch hong) er nog een black gibbon buiten aan de hut,

allemaal rehabilitation.

 

Na het intro werden de harnassen/tuigjes geintroduceerd waar wij voor drie dagen in mochten hangen. Touwen om je heupen en een safety line en een touw voor je tooltje zonder rem want die was eraf, had je niet nodig zij Liz.

 

And on the line... their we go...

Je klikt jezelf dus aan een lijn en en hoppa daar ga je dan, al hangend glijend van de zipline boven de bomen, mega uitzicht over het bos en de bergen. Helaas is de gigfotokaart spoorloos verdwenen, dus moet ik het doen met de foto's van Marijn en Ollie, beetje balen maar hopelijk komt hij weer boven water, dus jullie moeten het doen met een foto van Christa aan de zipline om een beeld te krijgen. Gelukkig heb ik mezelf wel al zippend op de film.

 

 

Supergaaf, als je je moet laten vallen van een 30 meter hoog platform naar beneden en je niet tot het einde kan ziplijnen en je jezelf het platform in moet trekken of je laat het doen door de guide, wat bij mij alleen maar de slappe lach op 40 meter hoogte veroorzaakte. En natuurlijk is het nog veel leuker als je met je zipline gewoon je treehouse in raced.

 

 

Het treehouse zag er helemaal honeymoon uit. Een huis gebouwd rondom een boomtak, met een douche en een verlaagde toiletpot (Lao style), keukenblok, rietgevlochten tafels, matrassen in vrolijke kleuren, dekbedden en handdoeken en niet te vergeten een groep van 6 Lao-ers die voor je koken en lekker dat het was inclusief curry natuurlijk.

 

Geen drank, das gevaarlijk zo hoog in de boom maar erg gelachen over poeppraat, de kleuren van marijn en christa hun poep, de scheten van Malcolm die echt de threehouse deden schudden. De locals waren ook van de partij in de treehouse, maar hun Engels was niet zo goed om er een gesprek mee te voeren maar scheten laten kan iedereen.

 

Olli wist ons te vermaken met zijn logische raadsels zoals... er ligt een man dood op de grond in het bos met een duikpak aan, hoe is hij gestorven? Je mag dan vragen stellen en hij beantwoord ze met ja en nee. Of er ligt een man dood in de telefooncel, hoorn van de hak, in een plas met bloed, ramen kapot, met naast zich een viskoffer, hoe is hij gestorven?? na veel raden had ik de oplossing... Nou doordat hij zijn vrienden belde omdat hij een megagroote vis had gevangen en hij toen in een enthousiaste bui de groote 'liet zien ' zijn polsen doorsneed door de ruiten van de telefooncel. Snappez vous, je moest er weer bij zijn.

 

 

Heerlijk geslapen, niet koud om de volgende dag in de ochtend glorie een wandeling te maken door het bos om daarna te ontbijten in de treehouse en weer verder te ziplinen. Een zere d... krijg je er wel van en af en toe je handen lekker onder het smeer van de line maar eelt krijg je er niet van, alleen een paar blauwe plekken. bikkel!

 

Conditie is ver te zoeken met de soms steep hills maar des te makkelijker is de weg naar beneden. Lopen over smalle bamboebruggetjes en beetle (insect dat zich in poep rolt en de beatles hebben daar hun naam vandaan), duizendpoot, waterbuffalo's, poephopen en rode mieren gezien, als wildlife. En wat dacht je van het geluid van tientallen vogels, prachtig.

En de meest grote bladeren van de boom.

 

 

Al ziplinend en lopend naar de waterfall gelopen voor een frisse duik in het water. Fris was het zeker en zelfs ongemerkt of op tijd een bloedzuiger van mijn enkel verwijdert. Ook droge Olli (vis) werd verrast.

 

Lunch in het nieuwe treehouse en helaas was er geen walk meer die middag dus meerdere potjes shithead gespeeld met Olli, Greg en Rebeca en Malcolm.

Van het ziplinen konden wij niet genoeg krijgen dus dan maar heen en weer naar het treehouse om mooie filmpjes te maken. Olli ging zelfs met z'n hoofd naar beneden ziplinen.

 

Even inside information, Rebeca was al 7 jaar met Malcolm en woonde in Palmerston. Malcolm kwam oorspronkelijk uit het Abel Tasmangebied. Rebecca was projectleider en Malcolm (ram) had mooie verhalen over zijn vele baantjes oa als chauf van prostituees, vrachtwagenchauf etc. Greg (waterman) die wist ook mooie verhalen te vertellen over zijn politiewerk in London. En Olli die was gewoon droog..

 

Genoten van de snacks in de eski, gebakken pinda's, green tea, koekjes en slijmerige snoepjes.

 

's Avonds met zijn viertjes in bed, spoonen want de mannen van London wilden samen het bed niet meer delen. Erg gelachen op de actie van Ollie die zonder valium niet de slaap kan vatten en dan midden in de nacht over de rand van de treehouse gaat poepen. Supergelachen om deze actie de volgende dag.

 

De volgende dag, een zipline helaas en al lopend terug naar het dorpje. In het zonnetje. In het dorpje, zulke leuke foto's gemaakt van een Laos gezin met kleine kindjes die het eerst een beetje eng vonden maar toen ik mijn filmpjes en foto's liet zien op mijn camera van de treehouse was het ijs gebroken. Zij waren heerlijk aan het spelen met een zelfgemaakte tol, zoals die van grootmoederstijd. Prachtige afsluiting in de Bokeo Nature Reserve.

 

 

Al hobbelend in de mini-van weer terug en de avond afgesloten met een gourmetavond met de hele groep. Het mooiste van de avond was nog Greg, die even mans achter bij iemand (een local) op de scooter stapte want die hadden een party en zo'n 3 meter verder op viel van de scooter in een laag met teer van de weg die pas was geasfalteerd. Broek, shirt, horloge, handen, alles zat onder en was waardeloos. Met Malcolm op zoek naar petrol en stinken dat hij deed en z'n badkamer leek wel een olieveld.

 

 

 

LACHEN IS GEZOND!!

WHAT AN EXPERIENCE!

 

LOTS OF LOVE,

 

Anja

 

 

ps. wij zijn 16 december weer in Thailand aangekomen, zijn nu in Chiang Mai (noorden Thailand), Marijn is richting het zuiden vertrokken en Christa en ik hebben het hippiestadje Pai  bezocht (to be continued). Weer in Thailand, dus Dr. Happy is weer actief dus dat betekent weer bereikbaar op de mobiel

+66 89 67 142 84

 

Morgen ontmoeten wij Corrie, Ton, Arjan (ouders en broertje van Christa),

Elly, Henk en Arthur (vrienden van ouders en Arthur heb ik vorig jaar ook ontmoet in good old SYDNEY, waar ik toch wel heimwee naar heb, toptijd, topstad, BUT I'll be back)

 

wil je 'the otherside of the story lezen' ga dan naar

nihaomarijn.waarbenjij.nu of christa.aroundtheglobe.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Reacties 1

manon 20-11-2010 12:21

ok

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer