een smile van oor tot oor

Een smile van oor tot oor

 

Christa is 10 maart, zaterdagochtend, met de bus vertrokken richting Hanoi, noorden van Vietnam. Even een traantje maar gelukkig dat ze gelijk die bus in moest en hop hop verdwenen. Wel apart, soms ben je zo enthousiast en wil je dat graag even delen en dan heb je geen telefoon of zit je niet op de msn, dus juig je maar in jezelf. Ha, ha!!

 

the lighthouse 

 

Zaterdag dus daarna filmpje gekeken op HBO en toen naar het internet op zoek naar de ideale bestemming. 's Avonds met Xoa (een 21 jarige Nederlands/Vietnamese communicatiestudente uit Leeuwarden) die bij Hans van de Broek (50jarige Nederlander) van het Lighthouse (cafe restaurant) in Hoi An stage loopt afgesproken om naar het weeshuis in Hoi An te gaan om mijn schedule (planning) op te halen, welk kind ik wanneer les geef.

 

De mevrouw van het weeshuis spreekt alleen maar Vietnamees dus Xoa is mijn tolk. In het weeshuis wonen 30 kinderen en ik geef les aan kinderen van 8 tot 16 jaar, Engelse les met mijn Vietnamees/Engelse dictionary/phrasebook. Ideaal, superhandig en de basics is what they need.

 

De volgende dag ontbijten bij het restaurant in een van de kleermakersstraatjes. De serveerster was geinteresseerd in Engelse les in ruil voor diner 4 dagen per week. Deal!!

Een fietsje geregeld voor 50 000 dong in de week, achteraf weer veel te duur, kan altijd goedkoper, bij een ander 70 000 dong voor twee weken. Fruit op de markt gehaald en op naar de wijde wereld, want Hoi An viel mij een beetje aan, druk druk druk.

 

Een stukje fietsen, heerlijk en met je reet neervallen op een weiland, tussen de boertjes en boerinnetjes, die hun boot aan het schaven zijn of vis aan het vangen om een motor aan het repareren zijn van hun vlot.

Zit je dan in het zonnetje en daar komt de eerste Vietnamese man alweer aan, geen Engels dus een gebaar van eten en z'n hand opsteken. Geen idee wat hij bedoelt maar hij lacht erbij dus het zal wel goed zijn.

 

Een kwartiertje later, weer onderbroken uit mijn boek' de stem van de aarde' een vrouw, die moet lachen om de grote bril op mijn hoofd en wijst naar mijn sinaasappel en mijn fles met water in de zon, die moeten in de schaduw gebaart ze. Ze blijft en tijdje staan en pakt mijn boek, ze lacht.

 

Weer even later komt er een andere vrouw. Ik geef haar mijn phrasebook, zodat wij misschien een klein gesprekje kunnen beginnen, dat lukt aardig. Nog een vrouw en een man komen eraan. De man zegt 'Vietnam' en trekt zijn broekspijp omhoog. Een geel/rode wond ter grote van een tennisbal. Hij vraagt om een dollar en Anja zegt nee en dat ik hem niet begrijp... ikke niet begrijpe.

Ik sta op om een soort van weg te gaan maar dan vertrekken hun en ik fiets een tijdje later weer vrolijk verder.

 

 

Hello, how are you? I'm fine thank you

 

Dan kom ik een meisje tegen die zeg Hello, how are you? Where are you from? En ze nodigt uit in haar huis. Geen familie aanwezig, ze benoemt alles in het Engels wat in huis staat. Een wijze Vietnamese meid, vriendjes komen langs en dan fietsen wij samen een stukje verder, alwaar ik haar gedag zeg. Maar I'll be back!!

 

Via Hans en Linh ben ik aan een adres gekomen van een Vietnamees gezin (zoon en moeder) waar ik voor 25 euro per maand een eigen kamer kan krijgen. Helemaal top, dus ik met Xoa erheen om de kamer te bekijken met een echte David Beckham poster. Helemaal top!! Ze moet lachen als ik buk voor de deurpost en ik moet wel moe worden als ik zo lang sta. Zo lief!

 

maandag, 12 maart

Ik spreek met Xao haar strategisch communicatierapport voor door, welke ik mocht lezen en hierbij mijn feedback geven. Helemaal leuk en ik ga weer terug naar de project- en stagetijd van de HBO-V. Ik word er leergierig van.

's Middags mijn eerste Engels les aan Binh, een Vietnamese meid van 16 jaar. Ik help haar met haar huiswerk, haar Engels is goed. Helemaal leuk.

 

Om 15.30 uur heb ik afgesproken bij het Vietnamese gezin om samen met hun richting een politieagent te gaan met de vraag of ik daar maar verblijven. Vietnam is een communistisch land met vele aparte regels. Hotels moeten namelijk rond 19 uur de paspoorten van de gasten laten zien en niet iedereen mag in een huis verblijven. Dus ook Annie niet, jammer en wat nu? 

 

De lieve moeder van Linh (vrouw van Hans) komt bij de Lighthouse bij mij zitten en we zitten samen in stilte. Ze kan geen Engels maar is toch lief en gastvrij, een echt moedertje. Ik besluit terug te fietsen en daar kom ik een man tegen met zijn scooter die wij net op straat toen wij naar de politie zochten ook al tegen kwamen. Hij vraagt of het gelukt is en ik zeg nee. Hij vraagt wat doe je eigenlijk en ik zeg ik geef Engels les. How much, for free!!

Kom mee naar mijn huis!!

Je kan bij ons verblijven en je hebt een kamer. Een leuk gezin, met drie huizen achter elkaar. Drie kinderen, zo leuk en gezellig en een tante die Vietnamese les geeft. 

 

 

 

Huy and Anja and her Vietnamese mother named after a flower

 

 

Helemaal in mijn element, een smile van oor tot oor.

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer