day 6 in silence

DAY 6 OF SILENCE

Dag van wel of niet naar SMI.

 

Maar het begon weer met wakker worden en dan je droom nog weten. Je raadt het al, weer over............... MANNEN maar geen monks gelukkig...

 

 

Ditmaal wel ik combinatie met meditatie, hoe kan het ook anders. Ik zat was op een eiland en zei tegen mijn woestaantrekkelijke man dat wij naar het andere tropische eiland moesten zwemmen want ja ja, daar kon je rustig mediteren en het was er zo mooi. Wat een lol met jezelf als je dat 's morgens herinnert.

 

Een ochtend met brainwork, vragen reizen op;

 

  • Waar wil ik straks gaan wonen? Dus bij deze weet iemand nog een kamer of een leuk klein huurhuisje? Email me anjasnoek@hotmail.com
  • Waar ga ik werken? Ook met het oog op mijn rug versus de verpleging. Is het hospice niet lichamelijk te zwaar?
  • Eerst geld verdienen en ga ik dan weer studeren? Twee zaterdagen in de maand, een soort van psychologie
  • Ik heb besloten om ergens in Azie nog in een weeshuis te gaan werken als vrijwilliger. De voldoening die ik heb gekregen bij de jungle track in Chiang Rai met de blije gezichtjes van de kindjes aldaar. Je leert wederom weer meer over de cultuur van het land en je neemt een kijkje in the real world.
  • Wat lijkt het mij weer leuk om straks de baby (van martijn en ingrid) in mijn armen te hebben en te zien opgroeien. Leuke dingen met Kim (nichtje) doen, die nu bijna 2,5 jaar is.

Wanneer ik de pick up zwijgend uitstap bij de SMI, komt het Duitse retreathulpje naar ons toe met de mededeling dat als wij willen wij kunnen verhuizen naar de SMI, waar het echte retreat wordt gegeven. Dat van ons in de monastery is nieuw, start voor de laatkomers, nog in een beginfase. Hij zei heel duidelijk je kan alleen morgen over later deze week hoef je hier niet meer aan te komen. Oke das duidelijk! De kiwi girl en ik kijken elkaar aan, verward en ze zei; ik ben er net op mijn plek, heb net mijn draai gevonden en ik reageer eensgezind.

's Middags bij SMI besluit ik om the ABC van Buddha te gaan lenen om mij wat meer te verdiepen in Buddha betekent de waarheid. Ik kan nu wel inmiddels onze monk verstaan en de British monk van het SMI is gewoon goed te verstaan en volgen en heeft mooie praktijkverhalen en een grapje tussendoor.

Toch wel een soort van ontwrichting, nadenken over ga ik naar het SMI of blijf ik in de monastery. Ik heb nu in de monastery echt mijn draai gevonden. Een dagelijks programma waar ik tevreden mee ben. Hier mogen wij in de meditatiehal mannen en vrouwen kriskras door elkaar zitten, samen yoga volgen en in het SMI is alles gescheiden. Je raakt gewend aan de 30 gezichten, hun smiles en bijzonderheden. Het is prettig in mijn kamer en de loopjes zijn boeiend.

Fronsen van het vele nadenken maar dan landen er inene papieren vliegtuigjes in mijn kamer. Met notes 'houston we have a problem' van 'huppelpup centimeter'. Dan komt dwaas binnenstappen met haar bril op en een enorm kapot brilglas. Ik lig dubbel, jankend, spierpijn in mijn buik van het lachen. Heerlijk, niets zeggen maar lachen! No worries anymore. Maar denken o. ja ze is al zo vaak die bril kwijt geweest en hij is al zo vaak gevallen, daar kijk ik niet van op. Ik zie het beeld voor me van een scene van Rambo en Rambo met hem verkleed als een soort heidi met zo'n leipe bril en zo'n sticker op z'n oog voor een lui oog. Ha ha!

Tijdens de avondmeditatie weer een opmerkelijke ervaring. Het voelde net alsof mijn onderbenen in de grond werden gezogen ook mijn hoofd werd naar beneden getrokken zo sterk. Heel apart! Moet echt een soort van trekken om ze uit de 'aarde' te krijgen. Ook een cartoon kip met een kromme wervelkolom komt er op mijn netvlies. Ik kijk om me heen als ik uit de meditatie kom (je bent nog wel op aarde, niet in een soort van trance) en bemerk dat Sharon en Dieuwke het volgens mij gezien hebben. Crazy Dutchie strikes again!

Een look a like van onze monk

 

De monk vraagt wie er wil blijven en wie er wie gaan? De vingers reizen, bij mij een twijfel want de yogalerares, Sharon gaat naar SMI en dat is toch wel heel erg leuk 's morgens. Weet het nog niet maar moet morgen pas beslissen. Iedereen kijkt elkaar aan en onderweg naar de dorms wordt er gepraat.

Onzekerheid leidt tot praten, dat blijkt wel weer maar ik praat niet met dwaas.

Een nieuweling in de groep, van de overkant (SMI) geeft aan dat het aan de overkant stressvol is en de yogalessen waardeloos zijn. Een praatgraage jongedame die het gelijk helemaal kan vinden met de Nederlandse VUTer, die ook haar mondje niet kan houden en met haar zonnebril op eet, make up draagt.. mijn conclusie; sunglasses hide your true soul.

In een klein gesprek met Sharon (de yogateacher) geeft zij aan dat ze naar SMI gaat. Aangezien ze nu de gehele dag denkt aan haar yogales van de ochtend en tijd voor haar zelf wil. Onzekerheid en ze doet het zo goed, geef dit ook aan en ook Dieuwke en Christa zijn het er mee eens. Het mooie is dat dwaas en ik er precies weer hetzelfde over denken bij de SMI is het veel te druk, 130 mensen die aan het mediteren zijn, kan er mijn rust niet vinden. Hier in de monastery is het klein en vertrouwd. Oke, besluit genomen.

I'm staying, back to silence again!

SWEET DREAMS, PALMTREES!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer