day 3 in silence

 

DAY 3 IN SILENCE

 

Om 5 uur weer lopen naar de meditatiehal en warempel er verschijnt een glimlach op mijn gezicht. Het is volle maan, dus weer feest op Koh Phan-gan, de full moon party. Waar ik een maand geleden nog compleet uit mijn dak ging en nu loop ik in een monastery. Hoe zo een wereld van verschil?

Na het ontbijt, rijstsoep met heerlijke koude soort oliebolrolletjes, ga ik naar de meditatiehal om aan mijn dagelijkse klus te beginnen. De groene wandelgangen aanvegen. Iedereen heeft een dagtaak, alleen je mag zelf weten wat. Dagelijks moeten de toiletten worden gedaan, voor de dorm moet het worden aangeveegd etc. etc. Iedereen doet wat. Ik heb besloten omdat dagelijks te doen.

Ik heb ook echt een gestructureerde dag, 1/2 5 opstaan, 5 uur preek, meditatie, 6 uur yoga, 8 uur ontbijt, wandelgangen aanvegen, douchen, reiki, even in het zonnetje zitten (kom soms te vroeg omdat ik alleen buiten bij sister de klok kan zien), 1/2 12 ochtendmeditatie, 12 uur lunch, wandeling naar boedha of reiki/slapen, lopend naar SMI, 1/2 2 mediteren en van het zonnetje genieten als iedereen lopend mediteert, mediteren, 1/2 5 lopend naar huis, 17.30 uur milo drinken, reiki/slapen, douchen,half 8 preek/meditatie, lovingkindness to your familymeditatie, 21.00 uur slapen

wandelgangen, matje net recht en net geveegd

Een dag van veel nadenken over mijn leven. Maar zo tevreden over hoe ik nu ben, ben trots op mijzelf. Even de balans opmaken na 16 maanden reizen. Wat ben ik gelukkig, wat ben ik tevreden met wie ik nu ben.

Ik ben opener geworden, Anja zegt wat ze denkt, is gevoelig. Ik besef dat 'friends come and go'. Ik zal niet meer in mijn oude leventje passen, andere interesses. Je wordt ouder en wijzer. Maak keuzes. Ik maak mij niet zo snel druk over dingen. Alles loopt toch wel zoals het lopen moet, go with the flow. Het komt allemaal goed.

Dat Christa en ik toch echt best friends zijn, voor altijd. Zo bijzonder. Elkaar tegengekomen in Sydney en reizen nu alweer een jaar met elkaar, zonder ruzies, vullen elkaar aan. Heel waardevol, dat echt niet mag veranderen als wij weer terug zijn in Nederland.

Kijk eens even wat stilte met je doet... weer even het besef hoe tevreden ik ben!

Ik merk deze dag dat iedereen elkaar opzoekt om te praten. Christa en ik niet. Het maakt wel mijn vermoedens compleet wie hoort bij wie qua relaties. Je moet wat doen als je niet mag praten, ha ha!

Een dag die gaat zoals die gaat en ik onderweg van de SMI naar de monastery beloon ik mijzelf met een pluim. Selfsupport!

my and the non

Aangekomen op de monastery ga ik weer in mijn vertrouwde schommelstoel zitten en ga kijken naar de non die de bladderen op een hoop veegt (wie doet het daar niet). Ze vraagt of ik Thai spreek, ik knik nee en ik maak op uit haar Thais gepraat en wijzen dat ze vindt dat een ring om je vinger hoort en niet een ring om je tenen, zoals ik die draag. Bladderen aan de kant en daarna komt ze bij mij zitten op de schommelstoel.

Ze gaat neuspeuteren. Ik moet lachen inside. Ze vraagt waar ik vandaan komt en gokt America. Dan zeg ik the Netherlands. Het is zo moeilijk en voor mij onbeleefd om niet te praten maar enkel woorden dan. Ze vraagt mijn naam en noemt haar naam Batibang... huppelepup. Zo mooi moment zo samen zitten met een Thaise non op de schommelstoel. Een vrouwelijke mede meditator loopt langs en gebaart een fototoestelklik. De non trekt even mijn broek (die een split heeft van de zijkanten) naar beneden want een stukje bovenbeen mag niet gezien worden door de mannen.

Prachtig!

Wat een mooie dag!

Weltrusten!!

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer