day 1 of silence

DAY 1 OF SILENCE

 

De dag begon met een wake-up klopje op de deur, om waarschijnlijk half 5. Een snelle koude wake up douche onder de slang en een loopje naar de meditatiehal. Shirt aan, om je schouders te bedekken, je voeten niet wijzen naar de monk want dat is het laagste van het laagste, bh aan en pants tot over mijn knieen.

5 uur, even twee kussentjes onder je kont en zitten maar op de betonnen vloer, luisteren naar het verhaal van de monk. Jeetje, wat is het dan nog vroeg. Het enige licht in de meditatiehal was het kaarslicht naast de monk. De eerste meditatie tot 6 uur, hoe ik hem beleefd heb weet ik niet meer. Ik zal wel in slaap zijn gevallen of weggedoezeld.

de meditatiehal van de monastery

Om 6 uur vroeg de monk, omdat wij niet in Suan Mokkh International en zij in de monastery geen yogateachers hadden, wie er vrijwillig yoga wilde geven. Sharon bod zich aan. Yoga was echt leuk om te doen, helemaal my kind zonder hele ingewikkelde standjes, dat was even andere koek dan die les die ik had gehad in kiwi. Helemaal leuk maar wel weer een confrontatie met mijn stijve lichaam, vooral de heupen en de rug. Tijdens de oefeningen was het echt in de knieen, rug en heupen knak, knaker de knak. Ben er toch echt een van mijn vader (ha ha) maar wel weer een stimulans om ook maar weer eens mijn mensendieckoefeningen weer op te pakken.

the kitchen

 

 

Raar om niet te praten, maar niet naast Christa gaan zitten, elkaar maar ontwijken. Om 8 uur was het tijd voor ontbijt in de kitchen. Anja ging achteraf gewoon tussen de mannen zitten. Tijdens de lunch werd mij kenbaar gemaakt dat dat niet de bedoeling is in het Buddhisme mannen en vrouwen eten gescheiden. Jammer joh! Aan lange tafels, stonden pannen met rijstsoep, bananen en een zoet toetje van kokos een soort hard gelei en als laatst een pan met green tea met een pollepel.

Op de terugweg naar de women dormitory, komt er een Nederlandse vrouw recht op mij af stappen. Ze komt 5 cm van mij af staan (voor mij dreigend dus doe een stap terug, luister naar mijn gevoel) en vraagt mij of ik gingerkoffie kom drinken bij sister (non die voor de dormitory woont). Ze gaf mij duidelijk de indruk dat zij wilde praten. Iemand die geen rust kan vinden in zichzelf, veel emoties inside en naar een silence retreat komt om te praten ???!!!!??? Ik knik beleefd nee en loop door. Kies voor mijzelf tijdens deze 10 dagen.

Even tijd voor jezelf, dus wat doe je als je niet mag lezen, praten, schrijven etc. Ja, Arjan dan ga je gewoon REIKI geven en ontvangen op je houten bed, ha ha en dat wel 3x per dag, 10 dagen lang. Aan mijn hele adressenbestand, hebben jullie nog wat gevoeld de laatste 10 dagen?

Wat dacht je van gillen in jezelf (heel apart), als je in het toilet je eerste enige echte scorpioen vind. Toen ging ik toch even naar een ander toilet. Je beseft je dan waarom gillen mensen eigenlijk of roepen mensen au... een schreeuw om aandacht???

En weer gillen in jezelf, gatver want je hangt net met je hoofd in een spinnenweb en dan inene zo'n beest in een spinnenrag gerold in je haar. Gatsie maar niet gillen.

Mijn belongings ingeleverd in the safetybox, dus geen geld, horloge, IPOD, paspoort etc meer. Je legt het neer op de informationbalie want je mag de monk niet aanraken. Wist ik achteraf wel maar hij moest toch even met zijn handje tippen op de balie.

Om 10 uur weer in stilte naar de meditatiehal. Een woordje van de monk en dan luisteren naar een tape over 'mindfulnes of breathing' met een hoop hanengekraai tussendoor galmend door de meditatiehal. Of te wel in slaap vallen. Je kent het wel je hoofd valt een paar keer naar beneden en dan doe je snel weer uit beleefdheid je ogen open en schud je hoofd. Je zit niet kunnen vinden in de kleermakerszit, zere rug zere heupen en een preek over weet ik veel waar het over ging, tussen de slaapjes door.

Je eigen afvragen waarom de wijzen uit het oosten komen, east meets west, waarom zitten er alleen maar blanken hier in de meditatiehal? Waar zijn de Thai-en, Soedanen etc? Hebben alleen blanken een retreat nodig uit de materialistische landen?

En echt de hele dag continue denken aan mannen, dis geen grap. Die ik de laatste tijd en jaren heb ontmoet, niet normaal het ging de hele dag maar door. Het besef, nee ik ga echt nooit het klooster in, ik word echt geen non. Ik heb behoefte aan liefde, een knuffel. Ahhh Ahhh stopt mijn gedachten ooit nog eens want van 11.15 uur tot 11.45 uur moesten wij lopend mediteren. Voel de aarde en mediteer. Ja ik ging wel bewust lopen en probeerde in trance te komen maar nee hoor. Blijven proberen.

12 uur tijd voor de lunch, vrouwen en mannen gescheiden en rijst met groente en currie, heerlijk! After all het is en blijft vegetarisch. No worries, lekker hoor, heb toch geen must voor vlees. Komt er een vrouw uit de groep naast mij zitten, waarvan mijn intuitie begon te werken. Nee, ik heb geen zin om naast haar te zitten, ik moet een rozenmuurtje bouwen, bad energy, humane instict.

Even een rondje lopen door the monastery. Een hoop houten huisjes met in het wit geklede nonnen en monks met hun bruin/gelige gewaden rondlopend.

Sommige een mooie glimlach en vele Thaise toeristen die dit bedenvaartsoord bezoeken. Een glimlach op mijn gezicht bij het zien van aapjes die uit de boom komen klauteren en de vele eekhoorns.

Dan maar weer reiki geven en slapen na de maaltijd en aan het sluiten van andermans locks hoorde ik dat het bijna 14 uur was. De tijd dat de pick up zou vertrekken naar Suan Mokkh International.

Suan Mokkh International (= SMI) is aan de overkant van de vierbaans snelweg. In de monastery is de snelweg wel duidelijk te horen al lig je op je tafel maar in SMI niet. De gong luidde 3x en overal kwamen mensen vandaan. Een stilte kennismaking met de andere 150 retreatgangers aldaar. Jeetje wat een mensen, een negeroide dame en voor de rest alleen maar blanken. Dat zet je toch aan het denken.

De Australische vrouw van onze groep, wees mij al gauw waar je een echt nieuwe pillow voor onder je kont kan vinden, want daar was ik wel aan toe en toen maar 'snel'(slowly eigenlijk want alles gaat slow) achter Sharon (wist toen niet eens hoe ze heette pas na 11 dagen) aanlopen want die was hier al vaker geweest naar een overdekte hal met pilaren met allemaal jutenzakken en kussentjes.

'n blurry picture of the meditatiehal bij SMI, met het tafeltje in the front van the speaker, the British monk

Maar ergens gaan zitten waar alleen de jutenzak in het zand lag en nog een paar kussen gepakt om weer eens in de kleermakerszit te gaan zitten. Op welke mogelijk manier dan ook? En weer wegdoezelen bij de preek van de Britisch monk over breathing in breathing out and mindfulnes of breathing. Hij was in ieder geval beter verstaanbaar dan onze monk.

Wederom daarna walkingmeditation voor een half uur, plassen en blijven proberen maar de mannen bleven komen in mijn gedachten. Na een half uur weer een sittingmeditation maar daar kwam niets van terecht door de mannen en maar blijven tellen van 1 tot 100 en toen weer overnieuw maar telkens weer een nieuwe gedachte of gewoon wegdoezelen. Hoe doen andere dat dan? Sommige zitten gewoon kaarsrecht, ogen dicht, die hebben het vast al vaker gedaan. Ik alleen maar een paar keer in NZ en toen ging het eigenlijk vanzelf en op de IPOD met Ad Visser na een tijdje viel ik ook in slaap en met de chakrameditatie in Darwin viel ik vaak ook in slaap. Gaat dit ooit wat worden? Vast wel?!! Geef nooit op zegt beter Jan Rens toch.

Eindelijk is het 17 uur en tijd om terug naar de monastery te gaan. Christa en ik lopen naast elkaar richting de kitchen van SMI. Jezus wat is dit moeilijk, je wilt gewoon even weten hoe zij het maakt? AHHHHH, ik wil gewoon harder lopen om maar niet naast haar te hoeven lopen maar gelukkig hebben wij de break van even op het memo bord kijken, thank god their is a god...

In de pick up terug zit je daar, tussen een mannetje of zes en je mag niet praten, kijk maar naar buiten of naar de grond of af en toe een smile want voel mij gewoon happy en lekker.

Om 17.30 uur geen avondmaaltijd (part of the schedule) maar wat is dat toch in die pan, is dat slappe chocomel of toch tea op z'n Engels met veel melk. Toch maar proberen en ja het is wat, niet onwijs lekker maar denk dat het milo (slappe chocomel is) en dan nog maar even wat green tea uit de pan scheppen.

Weer tijd om een tukkie te doen en om half 8 in de meditatiehal te verschijnen voor een praatje van de monk en een meditatie. Om half 9 zegt de monk tabee, ik dank hem met een buiging en mijn handen gevouwen en op naar de tafel.

Een pinkie met Christa zonder te praten een weltrusten wensen en dat wij dag 1 hebben overleefd en dan maar weer dromen. Een wat denk je het toppunt van de parochie. Ha ha nu gaan er een hele hoop lachen een droom over neppert (de GELOVIGE in HHW noord, die nummer van alles voor en rond de kerk organiseerd. Ik heb nog nooit met hem gepraat laat staan dat ik naar de kerk ga maar toch droom ik over hem) met mijn vader die een klusje voor hem moest doen. Hoe kom ik erop? Moest er in silence om lachen.

Op naar dag 2

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer