Business and......

Hier is Annie weer met een lange update van de business and pleasure hier in Boquete.

Om het mezelf maar makkelijk te maken in dit geordende leven heb ik ook dit verhaal geordend in business and pleasure.

Om te beginnen met de business, want deze gek is 7 dagen in de week aan het werk, nou vrijwilligerswerk dan he.



Clinica Beatrix Kant

Ik werk van maandag tot en met vrijdag te samen met Bixby. Bixby is een dietiste uit Panama, is gescheiden en heeft drie kinderen uit haar huwelijk, Jose, Diego en de laatste ben ik even vergeten. Momenteel heeft ze een lieve vriend genaamd Howard.

Hier als dietiste verdient ze 900 dollar voor een volledige workweek, 5 dagen van 7 tot 15 uur. Daarbij geeft ze iedere maandag les op de Chiriqui highschool in haar vakgebied, voor 80 dollar per maand. Ook dus met haar meegeweest naar de highschool en ja hoor na een paar maanden werken kwam ze er eindelijk achter wat haar salaris was maar aangezien hier de bureaucratie ook is toegeslagen, moet ze nog een paar maanden op haar eerste centjes wachten, voordat alle administratieve rompslomp is volbracht.

Ze is een bezig bijtje en kan heerlijke vegetarisch gerechten maken als vegetarier, mmm falafel.

Tesamen met Bixby werk ik in twee klinieken (clinicas) in Boquete en in Palmira en natuurlijk heeft Annie de kliniek ook al alleen gerund, aangezien Bixby een hematoom in haar knie had en ja zelf geen kids hebben in de luiers maar wel ochtenden tussen de kids, huilend of lachend onder meetlat en op de old school weegschaal.

Ahhh deze ram is nog niet toe aan kids hoor!

De ouderwetse weegschaal met kilogewichten aan een stokje, of ik moet geluk hebben dat ik zo’n baby kan deponeren op de digitale weegschaal van Bixby.

En wat dacht je van de meting, zelf een stokje boven het hoofd houden op de papieren meter. Moet je zo’n kindje haar benen vasthouden, wat ze moet recht staan, knieen tegen de deur, hoofd recht, voeten naast elkaar.... ahhh en dat is eng als er zo’n lange blondine voor je staat, in dat kleine mensenwereldje van je. Nog nooit een blond iemand gezien, en dan sta je ineens oog in oog met zo’n lange blondine. Mammmmmmmmmmaaaaa blehhhh

20 kids op een ochtend! Officieel alleen wegen en meten maar Annie vult natuurlijk ook gewoon de curves in en soms een kleine aantekening.

Bizare verhalen van meisjes die door hun vader zijn zwanger gemaakt, of over ondervoede kinderen, waarvan moeders nog steeds niet inzien dat maggi niet goed voor een groeiend kind is.

Annie heeft een officieel papier gekregen dat ik een assistente ben van de dietiste en officieel mag werken voor de regering MISA van Panama. Zoals je van mij gewend bent, ben ik weer een uitzonderlijk geval, want zelfs een dokter, buitenlander, die hier vrijwillig in een ziekenhuis wil werken moet eerst een cursus doen van een jaar voordat hij voor de overheid mag werken. Bizar, een vrijwilliger wel te verstaan! Regels, zijn niet door de panamezen uitgevonden denk ik. Maar goed Annie is er weer om die te doorbreken.

Bixby had mij gevraagd om deze aankomende twee weken de kliniek te runnen en gelijk kwam daar de ouderwetse Nederlandse gedachte op, ahhh kan ik dit wel, wil ik die verantwoordlijkheid op mij nemen. En toen dacht ik weer, die moeders komen hier alleen maar voor de crema gratis (gratis babyvoeding) die ze krijgen en een luier ook gratis. Ze nemen er een taxi voor naar het centrum of komen zelfs lopend, dus wie ben ik om dan die hersenspinsels te laten gaan en weer zo moeilijk te denken, als ik voor een goed gewicht kan zorgen voor die kinderen en een kopzorg minder voor de ouders, die niet hoeven te denken aan het geld voor de voeding van de kinderen.

Dus aan de slag deze week! Heerlijk om alleen de kliniek te leiden, rustig op mijn tempo, geen gestress in mijn hoofd dat ik het zo en zo moet doen want wat zal Bixby anders denken (soms word ik gek van mijn gedachten over wat zal die ander wel niet denken) maar goed dat moet ik maar accepteren van mijzelf.

De hierarchie hier in de Beatrix Kant clinic is zoals in zovelen Nederlandse ziekenhuizen ook nog steeds aanwezig. Het hoofd loopt hier met echt letterlijk ze neus in de lucht en heeft niet eens het fatsoen om met mij kennis te maken. Niet normaal! Ha ha ik zag hem in de auto op straat aankomen en hij moest en hij zou stoppen voor mij, toen ik over het zebrapad liep, gonna get you!!

In de Beatrix Kant hangt echt geen leuke sfeer, kliekjes en artsen die gewoon arts willen zijn omdat het leuk staat, voor de status, maar geen echte empathie hebben voor de patient. Ze verdienen hun geld met een volle wachtkamer maar ohh de krant is belangrijker. Terwijl Bixby echt hart heeft voor haar kinderen.

Clinica Palmira

Gelukkig is de kliniek waar ik op donderdag en vrijdag werk leuker qua team. Lekker kletsen met dokter Pedro, met ouders uit Nederland, dus dat schept al gauw een band hi hi. Maria de secretaresse en een lieve verpleegkundige.

Dit is het kantoor, hi hi geen luxe bureau, maar gewoon een klein tafeltje en twee stoelen meer heb je ook niet nodig! En wat dacht je van het kaartensysteem van de kids op het bureau!

 

De gezinnen bestaan hier veelal uit 5 kinderen per gezin, van de indigenous people, oorspronkelijke bewoners, veelal in hele kleurrijke jurken.





De meeste zijn niet verzekerd, Beroep nummer 1 voor de mannen is hier taxichauffeur (vandaar alle buitenechtelijke relaties) en koffieplukker maar dat is maar 5 maanden per jaar.

Natuurlijk is ook de taak van de enigste dietiste in de provincie om vitaminepillen rond te brengen in en rondom de basisscholen van Boquete.

Wederom verbazingwekkend, met de 4 wheel drive auto van Penny, de vitaminepotten wegbrengen. Zo mooi hier rondom Boquete, echt om van die dirtroad, dat je denkt komt er nog eens een dorp, uitzicht mijlenver, prachtig bergachtig.

In een school gingen de kinderen voor de klas staan en gingen liedjes voor ons zingen, zo leuk en allemaal tegelijk buenas dias. Dikke smile!

Maar weer een onverklaarbare ondenking dat twee van de 10 bezochte scholen gewoon de kinderen niet hun vitamine geven, 5 weken lang iedere dag 1 tablet en dat vijf weken in een jaar, ijzertablet!! Niet normaal, hoe kun je zoiets niet doen, als lerares weet je toch dat het belangrijk is voor opgroeiende kinderen.

Bixby boos, zoiets was vorig jaar al eerder gebeurd en jawel het hoofd van de school werd door dit voorval ontslagen. Terecht!

Ze krijgen de pillen gratis nog wel, ahhh die kan echt niet op in mijn systeem!

De kosten voor een kind, om hier naar school te gaan zijn 80 dollar per jaar. De overheid zegt wel luid dat zij het betalen maar de ouders moeten zelf die 80 dollar ophoesten, voor boeken, schriften, uniform inclusief schoenen en dat is waarom velen kinderen hier dus niet naar school kunnen omdat hun ouders het gewoon weg niet kunnen veroorloven.

Niet kunnen lezen of schrijven, gister bij de handicap foundation hoorde ik van Irene dat ze sommige vrouwen les geven in het zetten van hun handtekening, ja dus gewoon zo’n simpele krabbel, is al heel moeilijk voor een analfabeet.

Plaspauze inlassen!!!

Clinica/Iglesia de Mission

De mission is een kerk met daarbij een kliniek, opgezet door Allan and Debby Handt uit Amerika. Een echtpaar volgens mij in de 50 of 60 met een hoop kinderen en kleinkinderen, allen nog woonachtig in Amerika.

Toen ik Debby de eerste keer ontmoette, was het gelijk al mooi je mag de kliniek runnen als wij op vakantie zijn. Pfff!! Asjemenou..

Allememaggies...

De tweede keer dat ik hun ontmoette was zij te samen met Allan. Allan echt zo’n man die mij weer superonzeker kan maken, geen emotie laten zien, of hij nou blij of niet met mij is als vrijwilliger.

De derde keer gezellig met Debby en haar kleindochter Britney wat rommelen in de praktijk met de medicijnen labelen etc.

De mission haar grootste dag van de week is zondag!

Nu drie weken lang ben ik werkzaam op zondag. ’s Morgens word ik om 8.15 uur opgehaald door Sid, op naar Volcancito (plaats, 45 minuten lopen vanaf mijn stekkie).

Allan en Debby hebben een groot terrein met een kerk, verschillende lokalen in containers (vracht), grote keuken, werkplaats voor auto’s te onderhouden en de kliniek inclusief tandheelkunde.

Verder bezitten ze een koffieplantage en nog dorms waar meiden wonen die naar school gaan, welke door Alan betaalt worden en gestimuleerd inclusief bijles en ophalen en brengen vanaf school, omdat ze te ver weg wonen (een soort gastverblijf).


Rond een uurtje of kwart voor negen, gaan er vijf Amerikaanse schoolbussen op weg om mensen op te halen voor de kerkdienst. Een keer met Allan en een keer met Sid meegereden. Supermooie gebieden, stijl omhoog bergachtig, watervallen rivieren, groen.. mensen op het land aan het werk maar de mensen die de bus ingaan zijn netjes gewassen, haren gekamd en een schone jurk aan, toch wel veelal vrouwen/meiden met kinderen.

Op naar de kerk in Volcancito en de kerk is niet zo heel mooi, houten kerkbanken, geen glas in loodramen, geen kaarsen geen boeketten en geen koor. Simpel witte muren, wijn uit een plastic cupje en een stukje cracker als hosti. Kinderen achterin en voorin de grote mensen, een dienst in het Spaans en halverwege gaan de kinderen naar kinderdienst. Ze worden in leeftijd gesplist en krijgen dan een verhaal uit de bijbel te horen en moeten vier vragen beantwoorden hi hi en dan krijgen ze een cadeautje als ze het goed hebben. Dus vandaag hadden ze een ja/nee vraag allemaal goed dus kreeg iedereen een sticker. En ja hoor Dani, een sticker van Cars (ha ha kwam ik vandaag achter dat dat ook in Nederland helemaal hot is en zelfs Dani het als in zijn vocabulaire heeft staan), vervolgens lekker de kleurplaat inkleuren van het bijbelverhaal.



Heel leuk vandaag bij die kids gezetten, terwijl Lin de klas aan het voorlezen was, vrolijke kids.

De jeugd pakt de bijbel erbij en gaat dieper in op een psalm. Ha ha Annie had voor het eerst een bijbel in haar klauwtjes en ja moest warempel een psalm opgaan zoeken, van 4 zinnen, niet echt helemaal mijn ding en al gauw was mijn gedachten ergens anders in de hemel hii hii zag alle engeltjes vliegen om me heen en volgde niet meer het Spaanse verhaal, voor alsnog het te volgen was in het Spaans.. pfff




Tijd voor het echte werk, zustertje spelen!! Daar ben ik ooit toch voor in de wieg gelegd. Al hoewel ik vandaag even moedeloos werd van samen werken met dokter joe, dat is de Panamese arts die samen werkt met Allan. Allan moet namelijk samen werken met een Panamase dokter ander kan hij de kliniek niet runnen als Amerikaan.

Lopende band werk!

Hoestdrankje, een vrouw met een vaginale infectie wordt niet onderzocht, gewoon een zalfje meegegeven, niet eens kijken naar de infectie, hophop volgende patient.

Ahhh kan zo niet werken.

Medicijnen worden voorgeschreven hoppa en klaar, niet echt mijn ding, werk toch meer met gevoel. Maar ach zo werkt het hier voor hem. Allan neemt wel echt tijd voor zijn patienten en zo ook verpleegkundige Lin.

Ik heb maar een meisje met haar kid apart genomen om uit te leggen dat het erg belangrijk is dat zij dagelijks haar baby insmeert met luieruitslag en haar niet in een natte luier laat liggen. En het is hier echt niet zo dat ieder uur de luier wordt verwisseld. Je mag blij zijn met 1x per dag, aangezien het geld er niet eens is om luiers te kopen.

Deze week was het relaxter alleen of samen met Lin de patienten te woord staan en te onderzoeken, luisteren naar de longen, keel en oren bekijken en dan medicatie voorschrijven.

Ja wat komt er dan op zo’n ochtend binnen voor ziek en zeer.

Nou een jongen bijvoorbeeld die jeugdpuistjes had en er een zalfje voor wilde want het was lelijk. Dus maar even in mijn in elkaar gebreide spaans vertellen dat het zijn leefdtijd is en de hormonen, dus geen zalfje.

Vrouwen voor de prikpil, Annie prikt wel weer even in het buitenste bovenste kwadraat van de bil in die spier zodat er niet nog meer kindertjes in het gezin komen rond te lopen.

Alle info opgezocht over piojos... hi hi luizen om daarover voorlichting te geven, hoe ze het haar moeten behandelen en de luizen mogen uitkammen.

Veelal kinderen met diarree vanwege het drinkwater hier de vliegen. Twee pillen en drie maanden geen parasieten in die buikjes.

Zwangerschapstesten, hi hi en weer geen blijde verwachting, prikpil en een zak met calciumpillen mee voor de bijwerkingen.

Alle medicijnen worden kosteloos versterkt, betaald door de kerk.

Alle kindertjes in de wachtkamer verrast met een papieren kroontje van de Burger king dus in een mom van tijd, liepen er allemaal rey y reinas rond op het terrein, met blije koppies.

Doch al geef je ze een zeep cadeau vragen ze al gauw om meer, ik heb ook een tandenborstel nodig of nieuwe schoenen. Vorige week was er een meisje en die vroeg aan mij een horloge. Ja uhhh ben geen rijke gringa chica!

Ahhh ja Annie zit niet stil. Deze week heb ik mij bezig gehouden met het ordenen van de medicijnkast, men wat een werk. Heel geonorganiseerd daar, het grootste deel van de medicijnen in plastic zakjes en nieuwe labels erop met naam, medicijnnaam en de hoeveelheid cucharitas/tabletas ? veces al dia por ? dias.

De grootste kwalen zijn hier toch griep, hoesten en of diarree. Hoestdrankjes, ibuprofen en antiparasiet vliegen hier over de toonbank.

Ziet de medicijnkast er niet geordend uit??



Ahhh en nu wil ik ook het voorraad hok nog doen met al die dozen met spullen kriskras door elkaar, donaties van injectienaalden, shampoo tot aan kleding.

Gelukkig is Marleni een helpende hand, de Latina die dagelijks werkt als een soort secretaresse.

Hospice

Yep Annie houdt zich ook bezig in de werkgroep van de opzet van het hospice voor de gringo’s in Boquete. Een groep van 5 vrouwen, is al bezig om vrijwilligers te draaien om terminale begeleiding te geven aan gringo’s in Boquete die hier willen sterven maar ze beginnen bij het einde en deze werkgroep heeft geen plan van aanpak gemaakt. Geen degelijk onderzoek naar de behoefte, de statistieken van hoeveel gringo’s (Amerikanen er in Boquete zijn en er behoefte is, alleen van horen zeggen).

En hun grootste probleem is eigenlijk een dokter vinden, die mee wil werken, legaal.

Je hebt ten eerste een groep van Panamese vertegenwoordigers nodig, medici om dat werkelijk een hospice te kunnen oprichten in Panama.

Een mooie uitdaging  (maandelijkse bijeenkomsten) voor deze hbo v verpleegkundige te samen met Lin een verpleegkundige vanuit de US om in deze werkgroep te participeren en te brainstormen over de opzet en aanpak.

Het is immers een lastige doelgroep, de Amerikanen. Zij hebben hoge verwachtigingen, weten hoe de zorg in Amerika is en wat ze daar te bieden hebben op het gebied van pijnbestrijding. Alleen het probleem is hier, dat niet iedere arts morfine mag uitschrijven of nsaids. De palliatieve zorg staat hier nog niet eens in zijn kinderschoenen.

Vaktaal he!

Oke laat onderwerp van de business en dan ga ik over op de pleasure.. hi hi heb je al decubitus ontwikkeld om maar in de vaktermen te blijven??



Boquete Handicap Foundacion

Iedere zaterdagochtend van 9 tot 14 uur ben ik actief bij deze organisatie voor gehandicapte kinderen en hun familie. Gister een paar kinderen in een rolstoel een voetmassage gegeven, een op een.


o ja Penny is ook op de achtergrond te zien met haar handen in haar zij, degene waar ik nu bij woon in Boquete Jaramillo


Terwijl de anderen kids bezig werden gehouden door twee backpackers die ze leerden om oorbellen en kettingen te maken. Ja ja Annie heeft vorige week ook haar eerste oorbellenset met een tangetje gemaakt.

’s Morgens halen Penny en ik structureel Johanna op, een meisje in een rolstoel en gaan dan naar de organisatie. Eerst Johanna haar voet verbinden, aangezien ze een brandwond heeft opgelopen met aceite (olijfolie) en senorita bonita of rica chica even een positive boost geven, want het is wat om als 20 jarige in een huis te wonen alleen in een rolstoel. Een paar avonden per week gaat ze naar school ’s avonds maar als een echte puber moet ‘ adoptie’ moeder Penny haar telkens er op wijzen om haar huisje schoon te maken, rrr het stinkt naar urine, want dat laat ze soms gewoon lopen in haar rolstoel en dweilt het niet gelijk op, zodat er een heerlijke geur ontstaat in huis. Brrrr

Ach en dan komt Annie weer aan met lotions en een bananencake of stukje carrotcake voor deze chica.


en dit is dan Johana of te wel senorita bonita


Irene en Susan van de Boquete Handicap Foundacion doen echt zo hun best, superlieve vrouwen die echt hart voor de kinderen hebben. De gezinnen die bij de organisatie aangesloten zijn krijgen bijvoorbeeld vervoer naar het ziekenhuis en de kosten voor het ziekenhuis worden door hun vergoed als zij niet verzekerd zijn. Er is bijvoorbeeld een meisje van een jaar, die inwendige tumoren heeft, een syndroom en nu in het ziekenhuis is en al drie weken wacht op een arts om haar te opereren maar geen spoed hoor volgens de arts. Het meisje lag drie weken terug echt lusteloos in mijn armen, je moest het hoofdje vasthouden zo slap. Mens onterend maar ach zo gaat het er hier aan toe. Ze zal geen twintig jaar halen schat ik. Sneu!




Echt knap een zelfontwikkelde rolstoel van pvcbuizen wordt in elkaar gezet door vrijwilligers.


Maar verder ach allemaal tristigheid op deze site maar het is ook zo leuk om die kinderen te zien lachen en glimmen met hun net gemaakte oorbellen




of dat ik een bolletje wol meeneem en een van de moeders ook aan de slag is gegaan met de gehakte waterflessenhouders (Christa je hebt concurrentie in Boquete hi hi). Altijd leuk om ze dat te leren, zodat zij een centje kunnen verdienen voor hun gezin.



dit is zo'n leuk actief jongentje, doof maar o zo'n mooie glimlach en wij kunnen toch communceren met elkaar heerlijk

Oke 7 pagina’s is wel weer genoeg voor vandaag! Morgen de pleasures of Boquete... want wat doet Annie in haar vrije tijd???

Christa leaving on a yetplane soon!! Ja ja deze chica was als verrassing voor Petras verjaardag voor een paar weken in Nederland en keert morgen weer terug naar

Costa Rica chica!

Love to fly, spread your wings and go go go go... new adventures!!

Familia de Ruyter and friends, don’t cry because it’s over, smile because it happend!

Dikke knuffel,

Anja

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer