xv años Georgina Milian Duarte

Oye, abre los ojos, mira hacia arriba,

disfruta las cosas buenas que tiene la vida

 

Tijd voor feest, al weken naar uitgekeken. Pablo had ons uitgenodigd voor het feest der feesten in Guatemala. Zijn nichtje werd 15 jaar. De leefdtijd in Guatemala om de vrouw te presenteren aan de mannen, dus dat wordt groots aangepakt en wij ook....

 

Om 12 uur werden wij opgepikt door onze prive chauffeur Pablo,die ons bracht naar zijn en het huis van zijn ouders.Moeders verrast met herberas naranja (oranje gerbera’s) en wederom had ze een heerlijke maaltijd voor ons verzorgd op traditionele wijze (zie recept in eerder verhaal).

Que rico!

 

Het zou een groots feest worden met honderden familie en vrienden, dus de meisjes konden toch niet echt in een spijkerbroek komen, dus wat lag er klaar op bed... meerdere jurken...

Brujo toverde twee backpackers om in twee princesas.

Ha ha zo bijzonder om weer een jurk te dragen, moet ik nou die roze of die donkere nemen... en uhhh heb alleen maar mijn slippers en sportschoenen... mmm ach ja dat werd die avond al snel opgelost door ze gewoon uit te gooien en op die blote voeten te moven.

 

Net als de rest van Pablo’s familie (tantes, zus en nicht tav nieuwe jurken, hairexstancions) hadden wij thuis ook heerlijk weer een paar beautyuurtjes, nagels lakken, moeders had een straightner, dus hairdresser dwaas kon haar lol weer op. Dwaas knipte de haartjes van moeders en moeders toverde zich daarna in een mooie oranje jurk. Que chilero!

 

Hop hop in de auto, want om vijf uur moesten wij in de kerk zitten, 300 honderd mensen uitgenodigd slechts een twintigtal in de kerk. En wat zag zijn nichtje er mooi uit in haar roze jurk. Lukte me toch niet om meneer pastoor te volgen, dus dan maar met z’n drietjes achter in de kerk foto’s maken en warempel al snel was de kerk over, na zo’n drie kwartier, oefff had effe zo’n lange zit als in Nederland verwacht.

 

Met vader en moeder en chauf Pablo weer in de auto en op naar een superchic hotel en wij nog in de auto zeggen toen wij er langs reden, het is toch niet hier?!!

Bij binnenkomst, leek het net een bruiloft, de bruidstaart was aanwezig met zijn verschillende niveaus, een podium voor de band, een dansvloer en een buffet.

Ahhh en Champanja was weer van de partij, dit keer champagne met een soort glitters mmmmm. Salud!

Vaders, had al snel de black label gevonden op tafel. Je kon kiezen uit vodka of whiskey of frisdrank. Okay dan maar aan de whiskey met mineraalwater. Ha ha dan kan wel toch als je er als een prinsesje bijloopt. Helemaal in ons nopjes, zo even omgeturnd!

Een lieve en bijzondere nona ontmoet van Pablo, een oudere vrouw die hem veel wijsheid heeft geleerd en limpie de nicht van zijn moeder. Een mooie vrouw om te zien en die mij vertelde dat ik hier toch echt moest blijven..

 

Hele avond gedanst op een soort merrenge hiphopstyle music, met het mooiste en vrolijkste lied van allemaal

 

Oye, abre los ojos, mira hacia arriba,

disfruta las cosas buenas que tiene la vida

kijk, open je ogen, kijk omhoog en geniet van de mooie dingen wat het leven je bieden heeft.

 

Jong en oud danst op zo’n feest en laat die heupen swingen. Zo lachen, heerlijk gedanst! Jammer Marjolein, we hebben de mooiste filmpjes voor je verjaardag gemaakt, helaas gaat het uploaden en verzenden hier niet supersnel, dus helaas zal je ze zien over een paar weken in Nederland. En ook op Marga haar 50ste hebben wij natuurlijk geproost en een dansje gedaan.

In een paar seconden was iedere feestganger omgetoverd, en was het een gemaskerd bal met toeters, twee jongens kwamen op stelten langs en wilde graag een dansje met mij doen. Mmmm mezelf gered met de camera, aangezien ik toch een jurk aanhad en niet graag door de lucht werd geswingd in mijn string door een man op stelten.

 

De airco maakte het in het begin wat koud dus mocht ik een sarong lenen met van die bellydancebelletjes van Pablo’s moeder. Een mooi en lief stel, die later op de avond ons verblijden met het houden van en zoenen op de wang. Echt lief! Moeders zag haar schoondochter al helemaal zitten en dwaas bracht de herinneringen bij de familie weer terug aan hun zusje.

Een SUPERfeest, die slippertjes mochten pas uit om half 5, vaders wilde niet mee naar huis maar toen wij onze prinsessenjurkjes uit hadden gedaan kwam hij al waggelend aan. Zo gelachen om moeders achterin de auto met dwaas, die het ideale stel voorin zag zitten.

 

Ja het ideale stel, wat toch niet zo heeft mogen zijn, want deze vlinder houdt maar al te graag van (weg)vliegen. Ik heb intense weken gehad met Pablo. Een hele bijzondere jongen, die zo lief is, de laatste twee weken iedere dag samen zijn, Santa Lucia zingen, mijn third eye heeft geraakt en my heartchakra. Zoveel mooie gedichten, smsjes tot tranen aan toe, vlinderoorbellen had hij voor mij speciaal meegenomen van zijn weekend Costa Rica, samen een wandeling gemaakt door Libertad (een plaatsje onderaan een heuvel met uitzicht over Antigua, hoe toepasselijker kan de plaatsnaam zijn, openheid bij het trekken van OH kaarten, samen naar de kermis geweest en een bijzonder moment gedeeld bij het ontsteken van twee kaarsen voor Esther en Lucia.

Twee Spaanse gedichten voor hem geschreven en een echte oso de polar beer gegeven met recordame.

Wat wil je nou nog meer in een relatie, geen idee waarom ik hem moest verlaten, zo lief!

Nooit gezoend, aangezien ik hem dan voor de gek zou houden omdat ik toch weer weg zou vliegen en daar was hij mij dan ook te dierbaar voor.

Het afscheid 24 augustus thuis was dan ook zwaar, alsof een dikke massa kauwgom uit elkaar werd getrokken maar niet uit elkaar kon. Het idee dat je misschien elkaar niet meer zal zien in dit leven maakt het moeilijk. Te amo oso de polar! Recordme por favor!

 

Toen las ik deze zin in de happiness (thanks Elly)

 

Zo kunnen tranen een bron zijn voor een nieuw leven.

 

Dus na een door dwaas haar eerste bereide hutspot in ons huis Las Arcades met Juan, Charlie, Pablo, Manolo afscheiddiner, nog even een toepasselijke afsluiting met hot chocolate en carrotcake (aanrader Rainbowcafe Antigua) met Charlie en Kai (met zijn lieve zak lekkernij uit Japan) en thuis afscheid nemen (bestaat niet) van Pablo om om 3.45 uur opgepikt te worden door de shuttle naar our next destination................... Honduras

 

 

 

Laatste foto's

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer