Anja goes Maori style

ANJA GOES MAORI STYLE

Het complete verhaal inclusief foto's want ja, ja ze leeft nog, maak je borst maar nat wat het is een best lang boeiend verhaal, dus print hem gelijk maar uit en steek de open haard aan, pak een senseo en een doos met drop.

Jeetje mikkie, ik ben bijna drie weken in mountain camping Kaitoki geweest (zie website www.kaitoki.co.nz ) bij Perepe & Belinda Evans (nee, nee geen familie van die van de serie van Dynasty) en weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen met vertellen. Zoveel heb ik geleerd over maori's (1e bewoners NZ), de natuur en cultuur van NZ en het lichtje in je hart (ha ha, snappez vous meiden).

 

Woensdag 25 januari werd ik gedropt met de bus in Kawakawa, de plaats met de werelds beroemde toiletten (ze moesten wat verzinnen). Erg spannend, wie pikt me op? Een vette maori? Uit welk land zal Belinda komen?? Ik wist namelijk alleen hun naam.

Een half uur na de afgesproken tijd (Maoris komen nooit op tijd bleek laten) arriveerde het stel. Belinda, een 24 jarige Duitse met donkerblond halflang haar en Perepe (alias brother Phil) een veel oudere 50tiger groot en sterk.

Rechts op de foto is Sam te zien, de zoon van KP

Beide hebben elkaar ontmoet februari vorig jaar en zijn ondertussen getrouwd (anders geen sex voor het huwelijk in het Christengeloof, ha ha). Hij onderverhuurde zijn huis in Pahia en zo hebben zij elkaar ontmoet. Beide hebben veel gereist. Hij alleen met een hangmat en past kledy aan aan het land waar hij was.

Maar goed waar was ik gebleven...

Ik stapte in de auto en Belinda lulde de oren van mijn hoofd dus het ijs was al snel gebroken. Op naar het landgoed a 18 hectare (hele normale getallen hier) met 300 koeien en veel bos van Kevin Prime (alias KP) waar hun huisje stond. Op het landgoed woont KP met zijn vrouw Margret en hun 17 kinderen (ook heel normaal zulke grote Maori gezinnen), een zus van KP en natuurlijk staat daar ook camping Kaitoki.

Camping Kaitoki ligt een half uur bergopwaarts, weg van de bewoonde wereld. De weg daarnaar toe was door de vele regenval in de weken van mijn verblijf, vaak erg glad door de modder. Soms net een slipcursus, zo slipte je van de ene naar de andere kant, waar een hoop grote bomen stonden (ahhhh, lachen!!) Maar Perepe was een goede chauf en wist de 4x4 Isuzu, ook door diepe kuilen met modder en water te leiden.

Gelukkig kwamen ze zonder mij een keer vast te zitten in zo'n kuil en moest de trekker hen eruit trekken.

Ook hebben wij deze weg meerdere keren bereden met een quad van KP. Heerlijk lekker baggeren door de prut met je regenbroek en laarzen aan en de prutspetters op je gezicht. Prachtig!!

Ik verbleef dus in mijn eentje op de camping, geen gasten, wel vogels (o.a. tui en papegaaien), geen elektriciteit, wel gas, soms heet water om te douchen als de gastank het deed maar wel een toilet. Welke 1x niet doorspoelde (leiding verstopt) dus lekker buiten poepen met mijn laarzen aan en een laken om me heen. Ik moest toch lachen. Ik leek net ma Flodder maar dan zonder sigaar, het waren keutels. Ha ha!

Ik sliep in een soort scoutinggebouw, in de grote ontmoetingsruimte op een tafel met twee matrassen en een muskietennet. Die ik de eerste avond niet had en daardoor compleet ben lek gestoken (blauw bloed soms??).

 

 

 

Om niet al om 6 uur wakker te worden van het zonlicht, had ik om de tafel trappen neergezet met daaromheen lakens die wij gebruikten bij het schilderen. Anja's eigen knusse tent, ging weer helemaal terug in mijn kindertijd.

foto staat op z'n zijkantje, sorry maar goede training voor de nekspieren

 

's Nachts ben ik menigmaal opgeschrikt door het geluid van de trippelende muizen en de possums die van tafel sprongen of mijn etensvoorraad wilde plunderen. Ahhhhhhhh

Zwetend dan weer uit mijn bed, door eerst geluid te maken, mijn zaklamp rond te schijnen en dan toch maar beter mijn boodschappentas opbergen en naar buiten om te plassen onder de prachtige, indrukwekkende sterrenhemel.

Later hebben wij de possums en muizen proberen te bestrijden met vergif maar de possums bleven mij 's nachts bezoeken. Een possum die gaat pas slapen, als hij al de sterren heeft gezien... la la la la (melodie; een vrijgezel die gaat pas slapen) en als de anja in bed ligt dansen de possums op tafel (als de kat van huis is, dansen de muizen op tafel).

Ik heb ook echt wel twee avonden en een middag gedacht, jezus Anja Snoek wat doe je hier in godsnaam alleen, voelde me eenzaam, maar na een uur zong ik alweer 'mon amor' na aanleiding van een smsje van playbackshow winnaar Marlou Zuurbier. Gelukkig kon ik alleen de vogeld vermaken, die op dat moment bijster stil waren.

Ik was wel erg blij dat ik daar bereik had en heb in de drie weken zo'n 100 smsjes verstuurd. Belinda en Perepe kwamen elke dag om te verven en namen mij mee op hun uitstapjes, boodschappen halen in Whangarei bij pak'n save, de kerk en Waitangi.

Overdag brachten wij dus samen door. En hoe, als ik terugkom in Heerhugowaard, kan ik zo bij Dirk Maat (de schilder) aan de slag. Ik kan inmiddels perfect schilderen. Wij hebben de ontmoetingsruimte alias restaurant in rustgevende tinten geschilderd en de keuken in felle geel, blauw, paars en rose tinten. Barre klus maar wat moet je anders doen als het regent. 

Hierbij presenteer ik u mijn trotse resultaat van de kleurrijke keuken

 

 

Perepe wil er een anti stress camping van maken, hij zal voor de gasten koken mbv groente en fruit uit zijn eigen bos/tuin. Een soort bladsla (watercrisp) groeit hier in de beekjes, kan je zo eten, aangezien je het water uit de beekjes gewoon kan drinken.

Heerlijke pompoenenwortelsoep en oesters gegeten.

Er is ook een massageruimte, drie cabines/hutten om in te slapen en boven op zolder van de ontmoetingsruimte is er ook slaapplaats (tussen de possums). En dat alles voor maar 180 dollar per persoon per dag voor de gasten. Helaas heeft het alleen nog geen naamsbekendheid, dus zegt het voort.

Ik hoefde in principe maar drie uurtjes per dag te werken voor mijn verblijf en kreeg dagelijks van hun eten (was niet de afspraak maar beter toch). Waitangi zondag kreeg ik van Kevin Prime ook nog eens 200 dollar handje contantje in mijn handen gedrukt. Jeetje, ik stond echt perplext (financiele meevaller). Per week gaf ik dus zo'n 12 euro uit alleen aan boodschappen, voor de rest geen uitgaven. Beter, een echte backpacker!

Kevin Prime, KP (de landgoedeigenaar waarop de camping staat) is een hele gewone, niet dikke, kleine, sprituele 60 jarige Maori man. Die het liefst en touw als riem om zijn joggingsbroek gebruikt en op zijn blote voeten door de stad Auckland loopt als farmer (boer). Fantastisch!

Echter naast boer is hij ook environment commissioner bij de court of New Zealand. Een commissaris, die uitspraken doet in zaken omtrent het landschap in New Zealand. Hij doet uitspraken als bijvoorbeeld een boer een deel van zijn land in de fik steekt of nationaal beschermde bomen omhakt die in strijd zijn met de wet of buurtbewoners van streek maakt. Hij velt dan een oordeel over wie er in zijn recht staat. Zijn oordeel staat hoog in het vaandel. Hij heeft een hoog politiek aanzien, moest op Wiatangi de prime minister zoet houden.

KP heeft mij ook een middag de bush bush ingenomen om te vertellen over de medicinale werking (ik blijf toch verpleegkundige) van de bomen. Zo is er een boom die ringwormen tegengaat. De bast geeft een soort lijm af die ringwormen bestrijdt, altijd handig voor de boeren.

De kawakawaboom, het blad, is goed voor de genezing van wondjes. Je verbrandt het blad met een brandende lucifer, legt het 10 seconden op de wond, haalt het eraf en doet er een nieuw blad op, net zolang totdat deze eraf valt en de wond genezen is.

In de bush bush leven zo'n 500 wilde zwijnen, huismusjes, vogels (o.a. tui), grashoppers en busflies, die een megasound geven met hun vleugels.

Ja, ja Midas Dekkers is een looser in vergelijking met KP maar KP doet ook dingen die niet mogen en dan nog wel speciaal voor mij. Hij kapte een boom, de nikaplant, van maar liefst 60 jaar oud, om mij de vrucht (zie foto) te laten proeven. Een bijzondere, niet te omschrijven smaak kwam er vanaf maar zeker niet vies. 

 

 

Kp en ik hebben samen ook een houten poppetje (die je in NL veel in tuinen ziet) van boomstronken en takken gemaakt, voor Belinda haar 25ste verjaardag, 3 februari. Haar verjaardag hebben wij 's avonds gevierd in mijn living met Eddy (een echte Kiwi, 35 jaar, boer met een beste baard, back to the 70ties en kinderen) en Maaike (24 jarige vriendin van Belinda uit Duitsland), die elkaar hier ongeveer 2,5 jaar hebben ontmoet en nu samenwonen in een grote vrachtwagen.

Als cadeau voor Belinda hebben ze voor ons gekookt met groente uit hun eigen tuin en Sister Magret (vrouw van KP) had een heerlijke carrotcake (al jaloers Christa?)gebakken.

De verjaardagavond het kiwi woord 'Dodgy' geleerd wat een vies sluiperig persoon of ding betekend. Eddy vertelde nog een sterk verhaal. Ze gingen naar de supermarkt en hij deed zijn prutlaarzen uit en zette ze voor de winkel om netjes op zijn sokken de winkel in te gaan. Toen hij echter terugkwam had een Maori zijn prutlaarzen aan omdat hij dacht dat ze te koop waren. Ha, ha alles kan hier!

Zij rijden in een auto waarvan de benzineleiding is omgeleid, waarom weet ik niet meer, maar in ieder geval moet Maaike in een soort ballon knijpen als ze rijden, om benzine toe te voeren aan de motor en effe sneller moet ze knijpen als ze bergopwaarts gaan. Lijkt mij een erg komisch gezicht en nee het is geen grap!! Funny kiwi's!!

Vermaken jullie je nog, want ik ben nog lang niet aan het eind van mijn verhaal, dus zet nog maar een pot thee of koffie of trek een biertje uit de koelkast en drink een heinekenpils op mij....

Belinda en Perepe roepen vaak 'choice' wat beter of fantastisch betekent of 'sweetas' wat ook zoiets betekent en niet een lekker kontje.

Maar echt je hoort hen geen scheldwoorden roepen. Zwaar christelijk!! Belinda ging altijd al 2x per week naar de kerk, wat nu 3x is en Perepe is twee jaar geleden teruggekeert naar de kerk. Terwijl hij toch meerdere malen 't licht van de tunnel' heeft ervaren, alias bijna doodervaringen. Eenmaal met duiken, een zuurstoftekort in zijn lichaam, zijn lichaam blaaste zich op en hij zag zijn ogen uitpuilen. Een daar kwam dan de Lord te voorschijn, die hem roepte om te komen. Maar hij wilde niet naar de Lord, hij was zo enthousiast over deze verschijning dat hij dit aan zijn moeder moest vertellen en overleefde dus. Terwijl zijn broer in de boot dacht dat hij allang dood was, omdat hij te lang in het water was. Rare gewaarwording moet dat zijn geweest!

Na een rebels, doorgereist leven toch teruggekeert naar de kerk en hoe??

Veel bidden, in vrije tijd 'het woord' alias de bijbel lezen, 's nachts wakker gemaakt worden door de Lord om te bidden.

Ze hadden ook voor mij gebeden om en wisten dat ik zou komen. Ze voelden zich sterk tot mijn verbonden en beden ook voor mij en mijn familie en dat ik een veilige reis zou hebben. Heel aardig, respect maar toch wel heel bijzonder om zo van dichtbij te ervaren hoe mensen zich zo aan het geloof vasthouden.

Je moet ook aan de pastoor vragen of je mag trouwen. Je mag maar 1x trouwen in je leven en de pastoor zegt ook vaak nee tegen stelletjes. Perepe en Belinda hebben een spoedhuwelijk gehad, maar een normaal stel moet eerst een paar fasen doorlopen waaronder ondertrouw. Alles bijelkaar duurt het twee jaar, eer je mag trouwen en in de tussentijd mag je alleen handje vasthouden, niet bij elkaar slapen, niet zoenen en sex is dus uit den boze. Jeetje dat zou ik er echt niet voor over hebben.

Maar desalnietemin kon ik het niet laten om maar liefst 2x mee te gaan naar de kerk. Met een trui om mijn middel omdat Belinda mijn shirtje tekort vond (jeetje waar heb ik dat eerder gehoord, hh) en het de mannen teveel uitdaagde, stapte ik de kerk in.

Een simpel wit gebouw, geen kaarsen, stoelen, een preektafel en live muziek.

Ongeveer 20 ouderen (40, 50, 60 jaar) en veel kinderen (note; veel meiden worden hier op jonge leeftijd zwanger, ongeveer op hun 16de en hoeven dan niet te werken, aangezien ze worden gesubsidieerd door de overheid en dat zien vele luie maori meiden wel zitten).

De dienst begint met een half uur gezamelijk zingen, waarbij iedereen meezingt vanuit de meegebrachte bijbel of leest het af van het diaprojectiescherm. Iedereen klapt of staat met zijn handen in de lucht. Brother Jasper van der Maden (ja, ja een geemigreerde Nederlander met een heerlijke achternaam) zingt voor en eindigt het gezang door iedereen welkom te heten en in het speciaal Anja Snoek uit Nederland (ha ha een VIP in de kerk).

Dan is het tijd dat iedereen elkaar groet. Men loopt door elkaar, vrouwen geven elkaar een zoen op de wang en mannen schud je de hand en men zegt 'Bless you sister or brother. Ik hield het maar op 'nice to meet you of hello'.

Vervolgens preekt de pastor een uur lang uit de bijbel en betrekt daarbij zijn persoonlijk leven (kind verloren) en oa de nieuwsbladen. Alles wat er gebeurt in je leven kan je herleiden uit de bijbel. Tijdens de preek hoor je vaak mensen roepen 'that's right, praise the lord, thank you lord'    

Effe iets anders dan een stille RK dienst in de kerk aan de Middenweg. Mensen maken aantekeningen tijdens de dienst en de dienst wordt altijd omgenomen op cdrom en video om thuis nog eens te beluisteren of te bekijken.

Na de dienst wordt er nagepraat met bro Jason, bro Nephew, bro Harry en bro Wiebe Dijkstra (een geemmigreerde Fries, die zo blij is dat hij de Lord heeft gevonden en hem de concentratiekampen heeft doen overleven) Tsja, maar hij heeft wel het leed moeten ondergaan, denk ik dan???!!!

Belinda heeft mij op een dinsdagavond in de kerk uitleg gegeven over hoe zij haar levensloop heeft vertaald in een karakter van de bijbel, hare was Jozef. Ze kan er echt honderduit over praten, totdat ik het wel welletjes vond en door de bomen het bos niet meer zag en niet meer wilde zien, dus ik heb haar vriendelijk verzocht om te stoppen en ben lekker naar buiten gegaan om een ommetje te maken en in mijn eigen Anja geloof te geloven want ik geloof nog altijd in mijzelf.

Het lijkt allemaal wel zo gemoedelijk te gaan in de kerk, onderling geen strijd maar er was een hoop 'schijnheiligheid' (hh) Dat bleek wel op Waitangi, toen wij daar met een eettent (van watermelon met ijs, cakjes tot rice and curry) ten bate van de kerk op het Maorifestival stonden. Iedereen wilde het graag op zijn eigen manier organiseren (no teamspirit), mensen werden genegeerd qua advies en qua inrichting en verkoopstrategie. En dan wel 3x per week 'Bless you sister or bro' tegen elkaar zeggen. Beetje vreemd, maar wel mooi om mee te maken want niemand is immers perfect, al bid je nog zoveel!

Maar wat is Waitangi eigenlijk Anja, hoor ik je afvragen??

Nou..... New Zealand bestaat ongeveer zo'n 130 jaar en de Maori's zijn de oorspronkelijke bewoners. Totdat de Engelsen kwamen en ze een contract met hun afsloten om samen het land te regeren en die officiele dag van ondertekening, noemen ze Waitangi op 6 februari.

 

 

De kick off was al zaterdag 5 februari, een echt Maorifeestje. Heel indrukwekkend, veel zang en dans met speren. Maandag was er een kano (=waka) spectakel, waarbij ze net weer deden dat de mannen terugkwamen van hun tocht over de zee, terug naar de vrouwen op het land. Beste mannen met dikke buiken (Diabetes is volkziekte nummer 1 bij de Maoris, veel ongezond eten wat leidt tot overgewicht en weinig sportactiviteiten, Carla werk aan de winkel hier).

 

 

 

Iedere Maori stam heeft zijn eigen tribal (teken) op een vlag of getattoeerd op zijn lichaam. Ook heel normaal is dat vrouwen een tribalteken getattoeerd hebben als baard. Ik heb toch liever een brushlovetattoe op mijn enkel.

Wat het meeste indruk op mij heeft gemaakt die dag was toch wel de hongi met een echte Maori (buikie, lang haar in een knot met bot erin, kort rokje en een speer in zijn hand). Een hongi is de begroeting van de Maori's. Je drukt de neuzen tegen elkaar en deelt je 'levens'adem met elkaar, zoals Perepe mij dat mooi heeft uitgelegd.

Nou doe dat maar eens even met een vreemde op de Middenweg of op kantoor. Ik vond het op de een of andere manier intiemer dan een kus op de mond, very close.

Op Waitangi aan mijn volgende verblijfadres bij Sue gekomen via Lesley Brandon de lawyer, die Perepe wel een erg aantrekkelijke getrouwde man vond, terwijl ze zelf ook getrouwd was. Raar mens maar altijd handig zulke adressen.

Dus zaterdag mijn laatste maal gehad op de camping buiten aan de campingtafel onder de volle maan en het knisperende kampvuur, tesamen met bro Jason en Perepe en Belinda.

Zondag 12 februari vertrokken met KP en de auto richting Auckland. KP heeft mij gelijk weer van mijn autostadfobie genezen, aangezien ik in zijn 4x4 auto automaat mocht rijden t/m het City hotel in Auckland. Lekker gechineest met KP in de stad. Hij heeft me een hoop over de Maori's vertelt en hun Tapoe (spirituele gebeurtenis). TV gekeken en sinds 3 weken weer een wijntje gedronken en in een heerlijk tweepersoonsbed geslapen, terwijl KP de bank nam. 's Morgens na een frisse duik in het zwembad de bus gepakt, die mij naar het volgende verblijf bracht namelijk bij Sue Munro in Cooks Beach aan de oostkust van het Noorder Eiland, vlakbij Whitianga.

Daarover later meer want nu is het tijd dat jullie mogen relaxen en tv kijken of de hond uitlaten. Hopelijk hebben jullie genoten van dit lange verhaal. Sorry maar korter kon ik hem niet maken, aangezien ik het gewoon als heel indrukwekkend heb ervaren en dat graag met jullie wil delen en in de bush bush had ik geen stroom dus geen internet.

Het gaat jullie goed!

Meiden bedankt voor de 240 emailtjes in 3 weken tijd. Topper!

 

Heel veel plezier wens ik de mensen die op wintersport gaan!

Dikke kus vanuit een zonnig Cooks Beach near Hot Water Beach.

Anja

 

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer